Söz uçar, yazı kalır mı?

Sozun nereye uctugu, yazinin nerede kaldigi onemli olup, sozu soyleyen ile dinleyen, yaziyi yazan ile okuyan kisilerin yani muhattaplarin o an yasadiklari, paylasimlari, hissiyatlari, birbirlerine atfettikleri deger, gecirdikleri maddi ve/manevi zaman gibi degiskenlere bagli olarak net bir cevabi olmayan bir konu.

Bir soz bin buyu yerine gecer.

Evraklar insanlardan beter yalan soyler.

Soz ucar yazi kalir. Gibi..

YAZMAK...

Yazma sanatı; sanat diyorum çünkü bana göre öyle, oldum olası sevdiğim bir şeydir diyebilirim. Ve yazmanın malzemesi o kadar boldur ki çevresinde gördüğü her şeye dair yazabilir insan. Bana göre yazmak, resim yapmaktır🎨Yazarken gözümde resmederim o anı. Okuyunca da o resim canlanmalı okuyucunun zihninde. Tıpkı resim gibi aynı şeyi okuyup farklı yorumlarız yazıları da. Aynı yazıdan çıkardığımız anlamlar farklıdır. Tıpkı aynı resime farklı yorumlar yapmak gibi.✍🏻Yazmak, ruha da iyi gelen terapilerde de kullanılan bir yöntemdir aslında. Kimseye söyleyemediğin hatta bazen kendine bile itiraf edemediğin duygularınla düşüncelerinle yüzleşmenin bir yoludur. Zihni kaleme, ordan da kağıda akıtmaktır aslında. Böyle durumlarda yazarken ağlar insan. Bu da çok normaldir. Katarsis dediğimiz o an yaşanır ve sonrasında rahatladığımızı hissederiz. Bununla ilgili yazarsak ya biri okursa diye endişe eden arkadaşlarım da oldu. Çözümü kolay. Küçük bir lavaboda ya da çevreye zarar vermeyecek bir yerde yak istersen derim yazdığın kağıdı. Ya da parça pinçik yapıp çöpe atabilirsin. Yeter ki kurtul bu yüklerinden, söyleyemediklerinden, paylaşamadıklarından, hep içine attıklarından.

Siz de bir deneyin derim😌Hazır hissettiğinizde kendinizi ne dersiniz?😻Yazmak; içinden geldiği gibi konuşabilmekti nasıl olsa kim durdurabilir sizi🤷🏻‍♀️😻 Vee evet söz uçar yazı kalır.