Hayat ve insanlar seni kırmadan , yormadan önce nasıl biriydin?

Ben kendi halimde biriyim her zaman.. yani insanlar yorsa da hayat beni kırsa da hiç bir zaman iyi olmaktan vaz geçmedim geçeceğimi de sanmıyorum çünkü istesem bile iyi olmaktan vaz geçemem.. insanlara hep iyi niyetli yaklaştım fakat insanların çoğu kötülük yaparak karşılık veriyorlar

bu yüzden de zaten hayatımda hiç bir insan güvenmiyorum ya da hiç bir insanla tanışmak istemiyorum sadece bir kaç dostum olsun beni anlayan yanımda olan.. zor günümde destek çıkan yeter diyorum her zaman için.. ama yine de hayatı zorlaştıran insanlar sadece..

Merhametli ve vicdanlı tarafımı saklamaz, yansıtırdım sonuna kadar.. Çünkü bundan zarar görmez, zararlı çıkmazdım diye düşünürdüm hep.. Fedakarlık zamanı gelince acaba daha fazla ne yapabilirim fikri mevcuttu.. Şimdi ise bunun için değer mi diyorum kendi kendime..

Günün sonunda bırak faydasını görmeyi, zararını gördüğüm çok oldu.. Hal böyle olunca gardım düştü haliyle.. Çoğu pozitif duyguları içime attım.. Dışarıya gösterdiğim de katı, ruhsuz, soğuk tarafım oldu..

Bugün aslında bunu düşündüm. O zamanlar daha yardımsever ve pozitif bir insandım. Şimdi bakıyorum. Birinin canı yansa zerre kadar umurumda olmuyor. Sadece çocuklar ve hayvanlara önem veriyorum. Bunun dışında nefes alan hiçbir canlı zerre kadar umurumda değil artık.