Arkadaşlar, bu ruh hâlinden ve yalnızlıktan nasıl kurtulurum?

Arkadaşlarım, lütfen ön yargıyla yaklaşmayın. Beni anlamaya çalışın. Ailevi sorunları olan bir ailede büyüdüm, huzurlu bir çocukluk geçirmedim. Sürekli bir tartışma ortamında stres ve gerginlik içinde kaldım. Bunun için sessiz biriyim. Lisede çok mutluydum. Üniversiteye geçtiğimde işler yolunda gitmedi. Lise arkadaşlarım, başka üniversitelere gitti ben de farklı bir şehre gittim. Bu arkadaşlarımla bağlantım ister istemez yavaş yavaş koptu. Ailemden maddi destek olmadığı için üniversitede ders çalışmaktan ve atanıp kendimi kurtarmaktan başka çarem yoktu. Sürekli ders çalışmak zorunda kaldım. Yurt çıkmadığı için misafirhanelerde süründümm Sessiz, sakin ve kendi hâlinde olan biriyim. Fakülte birincisi olarak bitirdim. Üniversite arkadaşlarım, hep arkamdan bir şeyler çevirdi. Olur olmadık kıskançlık ve çekememezlik moduna girdiler. Beni sırtımdan vurdular. Ben onlarla iyi geçinmek için çabalasam da sınıfta hep dışlandım. Ortamım kalmadı. Yalnızlaştım. Hiç beklemediğim arkadaşlarım, ansızın sırtımdan vurdu. Beni yalnızlığa ittiler. İnsanlara olan güvenim, kalmadı. Soğudum. Şimdi hiç arkadaşım kalmadı, iyice kendi kabuğuma çekildim. Kendimi değerli hissetmiyorum, derdimi anlatabileceğim bir arkadaşım, yok. İleride hayatımı birleştireceğim biri olacağına da inananmıyorum. Aslında hayatımda birine ihtiyaç duyuyorum ama olmuyor.