Gün batımı, yalnızlığınıza kimin kalabalık yapmasını isterdiniz?

Öyle ya insan gâmdan hâlî olmamıştır hiç bir zaman.. Bir de güneş el salladı mı tepenin ardından, işte o zaman ayrı bir hüzün çöker ruha.. Havanın kararması mıydı, ruhun daralması mıydı bu yalnızlığın ağırlığı pek bilinmez ama, insan birini ister yanında. Der ki, kaldıramıyorum ruhumu, ağır geliyor bedene, tutsak gibiyim elimi atsam elim yanacak, adım atsam kül olacağım. Gel de kurtar acziyetimden beni, gel de kurtar benden beni..

Sizin o boş sandalyenizde kimin oturmasını isterdiniz?

Ben en çok Annem’i isterdim.