İyi niyetinizi ne zaman kaybettiniz? Hangi olaydan sonra?

Bundan 11 yıl önce. O sıralar birini sevmiştim, sevgiliydik hatta. Ama öyle tutulmuştum ki ayaklarım yere basmıyor, bulutların üstünde uçuyordum. Son günlerde sevdiğim kızın davranışlarında bir gariplik vardı, çeşitli bahaneler sunuyordu. Günlerden doğum günüm, o gün sevgilimde inanılmaz bir gariplik ve soğukluk var. Tabi saf aşık ben, sevgilimin bana sürpriz yapacağını, bu yüzden böyle davrandığını düşünüyorum. Aynı şekilde arkadaşlarında da bir gariplik var, sanki bir şey söylemekten kaçıyorlar, bana acır gibi halleri var. Akşam oldu, baktım gelen giden yok, bir yere çağrılmayı bekliyorum yok. Onun arkadaşları kaçamak cevaplar veriyor, ben de kalktım evine gittim. Ev arkadaşı açtı kapıyı ve o kırılma anı orada başladı. Eski sevgilisi evindeydi. Tüm soğukluğu, garip hareketlerin sebebi buymuş. Çıktım bir parkta saatlerce oturdum, titredim. O evdeki adam onun canına okuyan, belkide hayatındaki en büyük kötülükleri yapan adamdı. Ama sevgilim yine onu tercih etmişti. İşte hayatımdaki kırılma anı orasıydı, içimdeki tüm merhameti, iyi niyeti orada bıraktım. Farkında olmadan öyle birine dönüştüm ki, kesinlikle kiminle yolum ayrılırsa ayrılsın canım acımıyor, aşk acısı denen şeyi hissetmiyordum. İsterse 5 yıllık sevgilim olsun bugün bitirsem bir dakika sonra unutacak kadar hissiz biriydim. O günden sonra sevgilim gibi belasını arayan, kötüyü sevip belasını bulan hiçbir kıza acımadım, yardım eli uzatmadım, derdini bile dinlemedim, anlatmak isteyeni kovdum. Kaybetme korkusu silindi içimden. Hayatımdan çıkan hiçkimse beni üzemiyordu. Yine de hiçkimsenin duygularıyla oynamadım, kandırıp faydalanmadım. Benim dönüm noktam da böyle