Boslukta kayboldum. Ne yapacagimi bilmiyorum. Belki siz de oylesiniz ama cidden cok kotuyum lutfen konusalim?

Cok problemli bir ailem oldu. Bana siddet uygulayan, hizmetci gibi kullanmaya calisan, olmayan seyler yuzunden bile olduresiye doven psikiyatri hastasi abim ve babam, abimin hastaligindan beni hic gormeyen annem... aramiz cok iyiyken yeni bir hayata baslayip ailede yasanan kotu gunleri unutmak adina beni de herkesle birlikte silen buyuk abim.

Herkesle arasi iyiyken ortaokulda yeni basladigi okullardan birinde kilitlenip iletisim yeteneklerini kaybedip hic konusmamaya, yerinden hic kalkmamaya baslayan ve bu yuzden okulda fiziksel siddete varan asiri derecede zorbaliga ugrayan ben, bunlarla bas edemedim. Herkes gucsuzlugumu yuzume vurdu, gittigim psikolog dahil. Guclu olmak istedim. Ama olamadim. Cevap veremedim, karsi koyamadim. Evdekilere cikardigim sesi cikaramadim.

Ailemle bagim zamanla koptu. 27 yasindayim. Hic sevgilim olmadi. Calistigim icin universiteyi bitiremedim. Kiraydi faturaydi baslangicta kendim yetistigimden pars biriktiremedim. Sonralari daha iyi isler bulabildim ama birikimim yuz binlerce lira bile olsa yurtdisina cikmaya yetmiyor. Bu saatten sonra Turkiye'de yasamak da istemiyorum acikcasi. Yurtdisinda okula baslayabilirim ama maddi boyutu bir nebze eksik kaliyor, heo calisirken okumak zorunda kalacagim, yoruldum acikcasi 15 yasimdan beri agir islerde calisiyorum ben. davranissal olarak bu panik atak titrek hallerim tedaviyle de gecmedi ve insanlarin benden uzak durmasina yol aciyor. Isi gucu halletsem bile bir sekilde, yalnizligim asla gecmeyecek. Bazen bir umutlaniyorum gezneye filan gidiyorum sonra ailesiyle mutlu insanlari gorunce yine kayboluyorum. Ben asla normal bir birey olamayacagim. Bunu hatirliyorum.