Çok değer verdiğiniz birini haksız yere suçladığınız oldu mu?

Evet, haksızlık yaptığım oldu lakin beni anlamadı, görmedi, hep suçladı, ben de O'nun benim yanımda olmasını, beni anlamasını, saçlarımı okşamasını istedim lakin O mütemadiyen hep beni suçladı, haklılıklarımda dahi haksızlıklar gördü, her yerde yalnız kaldım ve yalnız hissettim. Şimdi düşününce yine de O'na haksızlık yapmışım diyorum. O'nun da kendi içinde bi ezberi var ve o ezberi bozamıyor, kim bilir neler yaşadı da böyle bi kişilik oldu. Annemin beni çok sevmesini isterdim, bence seviyor da beni, sadece hissettiremiyor. Anne kız çay içmek isterdim onunla, çok yalnız bıraktı beni, görmedi beni, neyle cebelleştiğimi görmedi yırtınmama rağmen. Ben annemin geçtiği yollardan geçseydim kaybolur giderdim, annem zorlu yollardan geçti, dikenli yollardan. Kendi, kendisini savunmayı biliyor mu ki, bana bunu öğretebilsin, baskı altında büyümüş bir kadın benim annem, o da bir çok şeyle cebelleşti, tek çocuğu da ben değilim üstelik. Düşününce ben kendisine haksızlıklar yapmışım, herkesten çok sevmeme rağmen, O'nu en çok seven ben olmama rağmen.

Her ne kadar bu satırları okumayacağını bilsem de, şu şarkıyı da anneme armağan edeyim.