Sizi önemseyen birine hiç haksızlık yaptınız mı?

İnsanlar size güveniyorsa, önemsiyorsa ve neticesinde değer atfediyorsa onlara sırt çevirmeniz "bir hiçmiş gibi davranıp" çiğneyip geçmeniz günden güne karakter yoksunu olduğunuzu gösterir. Bilinmelidir ki; yaptığınız haksızlık sadece kendi dürtülerinizden açığa çıkan "bencilce ve egoistçe" bir tutumun meşalesi olarak yalnızca sizi aydınlatacaktır. Bu günlerde kazanımı en zor şey "güvendir." Tahsisi kolaydan gelmeyen bu duyguyu her insanda bulamıyorsunuz; bulunca da nankörlük yapıp onu 'duygusal' açıdan suistimale uğratmak kaypaklıktır. Verilen değerle senkronize edilen bir "ona liyakat sağlayamama" durumu sonucunda açığa çıkar. Bu güne kadar beni kim önemsediyse aynı paralelde onları hiç haksızlığa uğratmadım. Zaten değer tek taraflı olursa mutlaka yıpratıyor; o yüzden değer algısı çift yönlü bulunmalıdır. Öte yandan insan kavramı var oldukça haksızlığın da devam edeceğini söyleyebiliriz. Haksızlığı tatmak veya direkt haksızlık yapmak sürüp gidecek. Vakit geçtikçe haksızlık yapan da haksızlığa maruz kalan da bunları artık olağan görecektir kanımca. Haksızlık yapmanın veya haksızlığa uğramanın hayatın normal akışı gibi bir detay olduğunu gereklilik kabul edecektir bireyler. Bütünüyle bakarsanız en büyük haksızlık budur; haksızlığı kabul edip sineye çekmek büyük bir haksızlıktır yahu. İnsan olmanın erdemi ve üstünlüğü ortadan kalkmıştır çünkü. İnsan dediğimiz varlık gücünden güç kaybeder, çaresiz ve bastırılmışlıkla dolar. Boyun eğdikçe küçülür, küçüldükçe de boğulur. Boğuk bir ses her iki tarafa da anlaşıldığını düşünse de yüreğinde bulunan kızgınlık ağırlığa evrilir. Hani diyorum ya artık doğal görülecek, size "ütopik" gelecektir ama o insan esasen kendisine yapılabilecek en büyük haksızlığı benliğinde yapıyordur. İnsan olma hissiyatını her haksızlık yapışında ve giderek bunun bilincine varıp umursamaz hale geldikçe kendi parçasını demoralize edip öldürüyordur. Yalanı kimse sevmez lakin hayati bir sebeple söylenirse affedilmesi düşünülebilir; veya hakarete uğrayınca anlık kızgınlık "ağızdan kaçtı" denir affedilmese bile de sebepler sunulabilir. Haksızlığın hiçbir şekilde sebebi yoktur, elle tutulacak yanı bulunmamaktadır. Haksızlık "haksızlıktır" amacında bir beklenti bulunmaz. Hak eden insana verilmez de hak etmeyene paha biçilir.