Kendimi bir türlü bulamadım?

Çok saçmalaştı ya her şey. Ekonomik sıkıntılar bir yandan, psikolojik sorunlar bir yandan. Ev, araba istesek alamıyoruz. Şöyle iyi, güzel bir bilgisayar bile alamıyorum. Evlenmek zaten imkansız, o yüzden hiç sevgililik işlerine bulaşmıyorum. Arkadaş, dost desen doğru düzgün insan da yok. Ne diye yaşıyoruz bilmiyorum. Kimseyi sevmiyorum. Ne para ver, ne sevgi, ne bir umut, iyice kafam allak bullak oldu. Genelde umursamıyorum ama bazen böyle tak diye duvara çarpıyorum sanki. Yok mudur bu hayatın bir bug'u, bir açığı, kurtulalım şu monotonluktan, değiştirelim her şeyi.

ya aslında ben bug'ını buldum aslında ama aileye karşı bir sorumluluğun olmayacak. Eve genelde maddi olarak destek olmam gerekiyor, çünkü babamın ekonomi anlayışı Tayyipten farksız 😂😂 adam para nasıl kontrol edilir, hiç bilmiyor. O yüzden sıkıntılara düşebiliyoruz. Ne kadar anlatsam da anlamıyor adam, yaşlandı. Hayatın bug'ına gelirsem de, zaten evleneceğimiz yok, eş, dost kimse yok sevdiğimiz, emeklilik yaşı kaç olmuş, belki ömür de yetmeyecek. En iyisi bir miktar parayla ister Türkiye'de, ister farklı ülkelerde gönüllü işler oluyor. Yurt dışında duruma göre en fazla 3 ay kalınabiliyor. İş verene bağlı olarak kahvaltı, öğle yemeği vs. de verebiliyorlar. Hem günde 3-5 saat gönüllü yardım ediyorsun, hem de yurtdışını geziyorsun. Bu benim için geçerli tabii, başka insanlara göre anlamsız olabilir bu yapılacak eylem. Hayatın tadını gezerek, farklı yerler görerek, farklı insanlar tanıyarak alabiliriz bence.