60 yaşında hissediyorum neden böyle oldun?

Ailemin gözünde odasında yaşayan işsiz başarısız tembel biri gibi gözüküyorum. İnsanlar mutluluğu sahip olmadığı şeylerde arıyor. Ben herşeye sahip oldum diyebilirim. Aşkın beni huzurlu yaptığını gördüm fakat çok fazla ilişkim oldu ve artık hayatıma kimseyi alamıyorum bıkmışım sanırım. 60 yaşında birinin sosyal medyadan aldığı keyifi alamıyorum. Eskiden keyif aldığım şeylere artık katlanamıyorum. Müzik dinleyemiyorum, film izleyemiyorum, insanlarla konuşamıyorum. Hani bu bunalımlarda etrafındakiler hobi edin vs derler ya çok fazla hobi edindim müzik aletleri çaldım sıkıldım bir kenara attım oyunculuğu denedim sıkıldım bıraktım. Yazmayı denedim bir zaman sonra kendimden midem bulanmaya başladı. Yeri geldi hristiyan oldum ateist oldum namaz kıldım gittim büyü yaptım. Sürekli nasıl iyi olurum bulmaya çalıştım. Çocukluğumdan beri çok takıntılı ve hassastım sonra kendimi nasıl değiştirebilirim diye bir sürü seminerlere katıldım meditasyonlar yaptım düşünce yapımı biraz olsun değiştirdim. Sürekli bozuldum düzeldim. Ama artık bir daha düzelmeyeceğim umudum yok ve hiç bir şeyden keyif alamıyorum. 20 yaşındayım fakat çok fazla yaşamış gibi hissediyorum ve etrafıma baktığımda çoğu insanı böyle görüyorum yalnız değilim bu konuda ama onlar yine de birşeyler yapıyorlar ben hiç bir şey yapamıyorum. Bir anda beni umutlandırabilecek bir mucize ne olabilir? aslında mucize falan da aramıyorum sadece ölmeyi bekliyorum. Ama yaşadığım her gün işkence gibi geliyor artık gerçekten intihar etmeyi bile düşünüyorum?