"Ölüm gibi bir şeydi ama kimse ölmedi" Atilla İlhan'ın bu cümlesini iliklerine kadar hissettiğin bir olay yaşadın mı?

Ailemin , ailem olmadini ogrendigim an. Babamin tam narsist ve ezik oldugunu ogrendigim an , annemin ise ondan kopamadigini anladigimdaki caresizlik. Ve kardeslerimin babamin narsist olduguna inanmamasi sonucu bende oluşan kaygı. şu an ailem yok. Hicbiriyle konusmuyorum.

Hayatta her şey insanlar için elbet hersey birgün bitecek ama "O" an ölüyorum gibi hissettim.
Ölmezsin, ama nefesin kesilir konuşamazsın hersey kitlenir ve birden kendini hıçkıra hıçkıra bir köşede kimselere gözükmeden ağlarken bulursun içinde o ana kadar biriktirdiğin her şey gözyaşlarınla akar dışarı ve bi an rahatlama gelir.

Varlıklarıyla insana can veren insanların gittikleri zaman arkalarında bıraktıkları bir yıkım gibi geliyor ne yazık ki o güçlü duyguyu yaşadım ve Attila İlhan çok başka ya yazıları betimlemeleri

Aldatıldığımda telefonuma kızın wp sinden birlikte olduğu kişiyle gelen müstehcen video ve fotoları görünce tam olarak yaşadım

Aslında ölen çocukluğum du ve tabiki masumiyetim. Belki daha iyi bir insan olabilirdik ama şartlar hiç iyi olmamışti

Ölüm bir gerçeklik hayat ise yalandır. Dolayısıyla ölüm gibi bir şey olması ölümün kendisinden başka olanaksız

06.02.2023 de kahramanmaraş depremini yaşadım. Ölüm gibi bir şeydi. Ama kimse ölmedi diyemem.

Geçirdiğim trafik kazasında, arabam pert oldu ama burnum bile kanamadı. Bu olabilir mi?

Bir keresinde okul çıkışında merdivenlerden inerken lapss diye g*tümün üstüne düştüm ve kuyruk sokumu bölgesini merdivenin sivri ucuna çarptım 🙄 onun acısı rezalet bir acıydı

Hayata ciddi olarak bakmıyorum artık kariyer , iş güç , şudur budur, bunları çıkarınca en önemlisi sağlık zaten ortalama bir yaşamımız var süre kısıtlı