Ruhunuzun derinliklerinde yatan yaraları ve yalnızlığı nasıl bastırıyorsunuz?

Herkes yüzüne bir maske takar. icindeki yaralari gülerek maskeler. bazen anlatarak rahatladigimi düşünürdüm ama tam aksi aynı şeyleri anlatırken yaşamak daha çok üzülme ye sebep olduğunu farkettim. yani anlat içini dök rahatkarsin mantığı bana göre değil . yani üstünü örterek bir bakıma geçmişi bırakıp geleceğe bakmak çözüm aramak daha bir çare gibi.. ruhum hiç mutlu değil. ama bu mutluluğu bir insan saglayamayacagina eminimki ben esas kendi kendimde olan arkadaşımı icimdeki beni arıyorum onunla konuşuyorum cunki beni en iyi ben anlıyorum bu dünyada başkası hiç anlayamadi.

Bastıramıyorum ya daha simdi misafirlikten geldik eşime şöyle dedim "Ben sanki her gittiğimiz yerde biraz istenmiyormuşuz gibi hissediyorum" bariz kimseye yaptığımiz bisey yok ortada bir neden yok. nebilim

Bastırmıyoruz. Önce kendimizle arkadaş oluyoruz. Kendi yaralarımızı sarıp sarmslamayı öğreniyoruz. Başkalarına yaralarını anlatır veya gösterirsen, ilk o yaralardan alırsın darbeyi.

Başka şeylerle ilgileniyorum. Hayat güllük gülistanlık gibi yansıtmasam da güçlü duruyorum, yaralarımı kimsenin bilmesine gerek yok.

Benim derinden hissettiğim bir yara veya yalnızlığım yok

neşeli bir yanım var bazen o çıkıyor ortaya ve kendimi kendimle yalnız hissetmiyorum

Çok duygusal biriyim hep ağladım şimdi azaldı ağlamalar

Ben anlatırım anlatmazsam ifade etmezsem dolar kendiliğimden taşarim.

Bilmemki

Oluyor iste

bastırdığımı kim dediki

Yemek yiyerek abiş

Sürekli yeni ortamlara girerek