Gerçeği bilmek ister miydiniz?

Bunu insanlara direkt söyleme, insanlar düşüncesizdir kalp kırabilirler. Sevgilin oldu, belirli bir yola girdin falan sevgilin en başından beri kafanda bir sorun olduğunu bilsin. Bu onu kötü olan şeylere hazırlar, kendini hazırladıktan sonra al karşına konuş söyle. Ve merak etme bundan dolayı ayrılacaklarını pek düşünmüyorum, ayrılacak olan kişi olursa da sakın ha sakın ne üzül ne kendinde suç ara, elinde olan şeyler değildi bunlar, şerefsiz çok, seninde seveceğin birisi çıkacaktır, elini tutacaksın, ona güvenerek yaşayacaksın merak etme 😊

Evet elinde karakter için güçlü bir belirleyici var, bu kişinin sevgisini de belirleyecek. Seni her halinle kabul edip edemeyeceğini gösterecek, adamlığını o zaman göreceksin.. Ve ayrıca kendine inan kendinle kötü konuşma asla, sen kötü bir şey yapmadın, elinde değildi sonuçta 😥 Senin üzülmene gerek yok. Sende o duyguları tadacaksın, içtenlikle söylüyorum. Burada senin karşı kişideki karakter filtrelerin devreye giriyor. Bu filtreleri çok iyi belirlemelisin, erkekleri, ilişkileri araştırarak bu filtreleri güzelce seçebilirsin, inanıyorum ben ve cidden söylemiş olmak için söylemiyorum, hakikatten inanıyorum 😊

Koruma kalkanın olması güzel bir şey fakat dışarıdan birisi seni o şekilde gördüğünde uzak durmasını normal karşılamalısın, bu nedenle sana yanaşmak istemeyebilirler, duygularını paylaşmak istemeyebilirler, ya sevgilin var sanarlar ya da gerçekten çok soğuk olduğun için geri dururlar.
Kendinle bu konuda barıştıktan sonra bence dışarıya karşı duruşunu, görünüşünü değiştirebilirsin. Bu seni daha çok ilişki bekleyen birisi gibi gösterebilir, bu şekilde de erkekler konusunda ilerlemeler katedebilirsin. Gelip konuşurlar, instagramın varsa onu isterler vs. bu senin açından güzel bir gelişme olur :)

Yoldaşlık edecek insanlar da olacaktır, zamanla her şey olacak, yaşın 18-24 aralığında, daha gençsin, ki 30 da olsan gençsin farketmiyor ve bazen tek yürürüz, hayat bu şekildedir, bu hayata bir nevi acı çekmeye gelmişizdir, arasına iki üç mutluluk serpiştirerek hayatı daha çok katlanılabilir hale getiririz.
Bu yüzden sorunlarını kabul et, çözümlerine odaklan. Yalnız yürümeyi öğreneceksin maalesef, hayat sana bunu sevsende sevmesende öğretecek : /

Haluk Tatar, Nur Sena Akman, Hikmet Anıl Öztekin gibi kanalları takip ederek kendine bir şeyler katabilirsin :)

Ben hani şimdilik biraz daha buralardayım, istediğin zaman yazarsın (takip atman gerekli, atıp sonra geri çıkarsın problem değil alınmam, anlarım) kafan dağılacaksa konuşuruz istersen, özel mesaj kutusu olacağı için kötü algılamanı istemem. İstersen sadece yorumlardan konuşuruz dersin buradan da yazarım hiç problem değil. Çok giremiyorum ama girdiğimde görürsem cevaplarım.

Hayatta başarılar, o prensi bulacaksın 😊

Bu konuda diretmemen aslında güçlü bir karaktere sahip olduğunu gösteriyor. Çoğu kadından 1-0 öndesin, kadınlar genelde bu kadar net olamazlar, karmaşıklardır. Sancılı geçecek ama o sancıdan sonraki rahatlama hissi tarif edilemez.. o his için ve o istenen hayat için o sancılar değer 😊

Rica ederim ne demek, bir insanı az da olsa mutlu ettim, bu benim için ekstra bir mutluluk.
İyi dileklerin için teşekkür ederim 😊 Umarım ki içtenlikle umarım, Umarım ki acıların diner, refah seviyesi yüksek bir hem maddi hem manevi güzellerinde ötesi bir hayat yaşarsın, sevilmek güzel şey, umarım ki bizi hakeden insanlarla yollarımız kesişir 😊😊 İyi geceler ♦

Hayır hiç şahit olmadım, ki genelde insanlar bu tür durumları fazla içselleştirirler ve anlatmazlar maalesef

Hiçbir insanın kişiyi anlamaması hissini çok iyi bilirim. Geçmişte baya psikolojik sorunlar yaşadım. Yaşanmışlıklarımız karşılaştırılamaz belki fakat az çok anlayabiliyorum insanlar konusundaki duygu durumlarını. Bende içimde tuttum, hep aileme bir şeyleri anlatmaya çalıştım iyi olmadığımı, üstten laf attım, alttan şaka yaptım ama yok anlamadılar sonrasında zaten ilerledi iyice fakat bir süre sonra ailemi bile gözümden sildim, kimse benden önemli değil dedim, patladım.
Sonrası zaten kendileri olayın ciddiyetini kavrayınca yardımcı olmaya başladılar, hoş 2 seans falan gittik, normalde daha çok gidilmesi lazımdı da işte maddi sıkıntılar rahat vermedi.

İnsan anlatmak istiyor, anlaşılmak mental bir yakınlık kurabileceği arkadaşının olmasını istiyor. Fakat hayat işte, acıyla gelip anlatıyor, sen yalnızsın diyor, hepsi gidici diyor. Ondan sonra her şeyi kendi içinde yaşıyor insan..
İnsan derdini anlatmak için bile insan seçer hale geliyor, çok kötü durumlar çok.

Hele ki kişinin çocukluğunu unutmaya çalışması :( tahmin dahi edemem :(

Hislerinin doğruluğundan şüphen olmasın, ki çok zekisin seni kandıramam 😂

Bir şeylerle sorumlu olduğunu düşünüyorum, artık ailene mi bakıyorsun, bir kişi veya kişiler sana mı bağlı bilmiyorum fakat bir şeyler sana muhtaç gibi bir izlenim verdin yorumlarından. O yüzden çekip gidemiyor olabilir misin?

Ve evet baya o çevre olayını deneyimledim. İnsanlara içsel sorunlarımı anlatmaktan korktum, ya güçsüz biri olarak akıllarında kalacaktım, ki bu bana halihazırda olan eziklik zorbalıklarını arttırmak için bir koz olurdu ve ciddiye alınmazdım, ezik görmeye daha çok devam ederlerdi ya da anlatmayıp, psikolojimden ötürü verdiğim tepkilerden dolayı bir s4lak olarak akılda kalacaktım. Ben kötülerden kötü beğendim ve ikinciyi seçtim.

Ve orada anladım, insanların da geçici olduğunu, esas mutlu etmem kişinin kendim olduğunu. Fakat bunu anlamak yetmiyor, işi aksiyona dökemiyorum.
Bak sen en azından güçlüsün, bunu biliyorsun aksiyona da dökebiliyorsun.

Benden daha ağır şeyler yaşamışsın ama ayaktasın, üstelik bir kadın olarak bunu yapabilmişsin. Ben 20 yılımın 18.5 yılını olaylara üzülerek, güçsüz güçsüz evde kalarak, köşeme çekilerek geçirdim.

Bir anda aksiyon aldım fakat çabuk bitti. Sorumluluk duygumu geliştirmeye çalışıyorum hala ama sen sahipsin, kafam dolduğunda o doluluğu çözmeye çalışıyorum fakat sonra içten içe uyku moduna geçiyorum ama sen daha güçlüsün.

Şimdi anladın mı neden sana kadınlardan 1-0 öndesin dediğimi, aslında bir nevi erkeklerden de 1-0 öndesin, en azından benim gibi olanlardan. Diretmiyorsun olayları kabul edebiliyorsun, sürekli ne yapman gerektiğin konusunda düşünüyorsun bu konulara kadar aynıyız ama sen anlık düşüncelere yenilmiyorsun. Neyi sevdiğini de az çok çözmüşsün. Güzel duyguları yaşamak istiyorsun ve böyle devam edersen en kralını yaşayacaksın :)
Bir şeyi ne kadar çok istersen onun olma olasılığı da o kadar çok artıyor. Burada varsayımları kenara bırakırsam, mutluluğa odaklan ve onun için gerekli olanlara odaklan.
Sen yalnız mutlusun belki fakat bilemezsin, belki de esas mutluluk senin için topluluk içindedir, biraz acıdan sonra belki daha çok mutlu olacaksın toplumda kim bilir?
Belki sorun da buradadır, etrafında o kadar çok anlamayan insanla tanışmışsın, onları görmüş ve onların kirli fikirlerini zihninde yaşamışsın ki, zihnin topluma karşı bir savunma mekanizması oluşturmuştur.

Soğuk durmanın ve bu güzel duygular konusundaki yalnızlığının sebebi belkide budur..

Evet aşağı yukarı aynı şeyleri istiyoruz.. Güçlü dur güçlü dur nereye kadar, bazen gerçekten şehri değil komple dünyadan gidesim geliyor fakat eski ben değilim, eskiden olsa intihara aşırı meyilliydim fakat artık istesemde yapamıyorum. Mentalitem bas git savaş diyor, elimdeki tek gelişme bu

O tomurcuklar artıyorsa varsın toplum anlamasın, çok da fifi de geç yeterki kendimizle mutlu olmayı öğrenelim 😊

Sadece savaşmaya değecek bir şey arıyorum, bu bir kişi de olabilir bilemiyorum. Tükenmişlik hissim çok fazla, iyi olayda yaşasam kötü olayda yaşasam etki etmiyor, bir anlık mutluluk geliyor sonra çöküyorum.
Ki zaten insani duygular konusunda biraz eksikliklerim var çocukluktan gelen, duygusal bakamıyorum çoğu olaya, sevgisizlik vs. bunların etkisi fazlaymış araştırdım. Duygularımdan emin olamama, kendi duygularımı tanımlayamama veya karşı tarafın duygularından gelen tepkileri anlayamama gibi sorunlar falan.

Kafam insanlardan yana rahat, çok umrumda değiller fakat hayatımdan yana hiç rahat değilim. Geceleri uyuyamıyorum düşünmekten, kendimi youtube vb. platformlara atıyorum kafamı uyuşturmak için.
Bazende düşünmeye başlıyorum fakat hiç tahmin edemeyeceğim bir hızla uykum geliyor.

Ben seveceğim işi bilmek istiyorum şu an, onun için gecemi gündüzümü vermek istiyorum fakat 2 senedir bulamadım, hiçbir şey yok..

1 ay kadar önce mezun oldum, aile artık bir şeyler bekliyor, akrabalar bir yandan falan, bende fabrikada gidip veya 12 saat garsonluk asgari ücrete sürünerek ölecek bir insan mentalitesi yok. Ben yuva kurmak istiyorum ve ileride o paranın yetmeyeceğini biliyorum bu yüzden en büyük korkularımdan birisi bu tarz işlerde çalışmak. Çünkü ben bu tarz bir işe girdiysem eğer, hayattaki bütün umutlarımı kaybetmişim demek olacak ve ben bir daha o mentaliteye o kafaya girmem. 50 sene sürüneceğime burada sıkar geçerim daha iyi, olacakları biz yeni nesil olarak biliyoruz, hergün öleceğime bir gün ölürüm.

Bu yüzden mentaliten benden güçlü

Dediklerinizin her kelimesi doğru katılıyorum. Geçmişe odaklı yaşayamıyorum fakat onun bıraktığı izleride değiştiremiyorum şuanki durumumda.
Mezun olduğum üniversite önlisans ve yazılım ile alakalı bir bölümdü, 3.8 gano ile mezun oldum (yüzdelik not sisteminde 95'e denk geliyor) not ortalamam çok iyi fakat gel gör ki yazılımı sevmiyorum. Lisedeyken baya derin uğraşmıştım bu nedenle kas hafızamda, beynimde falan tanımlar, şablonlar, mantıklar yer edindiği için, üniversitede hiç zorlanmadım çok kolay geçti benim için ve zaten sallamasyon sınav takılıp 220 civarı bir puan alıp gitmiştim. Lisesini bile bilgisayar üzerine okuyanlara dersi geçmeleri için ders veriyordum o kadar iyiydim fakat hiçbir zaman kendimi o dünyaya ait hissedemedim. Yaşım 20, iç yaşım 50 :/

Akışına bırakamıyorum, kontrol etmem lazım olayları, garantilemem lazım yoksa rahat duramıyorum asla.
Kendi değerimi çoğu zaman bildiğimi düşünüyorum fakat içten içe sanırsam kendimi kandırıyorum. Sadece fitness yaptığım zamanlarda, spor salonunda mutlu oluyordum, kafamı susturabiliyordum, meşgul edebiliyordum, vücuttaki değişimleri görünce mutlu oluyordum en azından. Sonra bıraktık, kafam eski haline geldi, vücutta değişimler tersine döndü yine eriyorum. Yapamıyorum fakat pes etmiyorum, döndü bir çark gibi hayatım, sürekli aynı şeyler yaşanıyor.

Yorgunum..

Peki sen ne işle meşgulsün, lise, üniversite ne yaptın, 25 yaşındaymışsın yorumlardan görmüştüm.

Teşekkür ederim, güzel düşüncelerin için.

Fakat nasıl değiştireceğim, şu an refah seviyemi yükseltebileceğim her alan yazılım ya da bilgisayara çıkıyor. Ben yoruldum artık bunlardan, bunlardan istemiyorum. 20 yaşındayım ve artık deneme yanılma yapamıyorum çünkü aile bir şeyler bekliyor benden, ee okudun 2 sene nolacak şimdi diyorlar, bir de üstüne bölümümde birincilikle mezun olmuşum sorup duruyorlar neden bunu istemiyorsun diye, sevmiyorum onlar için yeterli bir cevap değil anlamıyorlar.

Çekip gidesim var fakat ailem işte onlar ne yapabilirim : / Her böyle sorun yaşadığımda çekip gidemem, buna alışmam yüzleşmeyi yönetmeyi öğrenmem lazım bu konuda.

İnternetten alanlara bakıyorum, kendimi orada hayal ediyorum yok yani hiçbir ilgim oluşmuyor. Üniversitede 2 sene boyunca okurkende kendime başka alanlar bakmaya çalıştım ama bulamadım, sanki sadece o mesleğe yeteneğim varmış gibi kaldım ortada.

Çocukluğumda da toplumda yeterli vakit geçirmediğim için toplumu bilmiyorum, dışarıdaki çalışma koşullarını tam kestiremiyorum, birisi bana "bir iş buldum sabah 7 de kalkıp 8 de iş başı, servisle gidiyorum, çok iyi" dediğinde ben bunun ne demek olduğunu, nasıl bir lütuf olduğunu anlayamıyorum çünkü tecrübelerim yok.

Ama ben şu an tecrübe edinmeye kalkarsam günde en az 10 saat çalışacağım, bu kadarlık bir saat diliminde ben ne ara kendime yeni meslekler bakacağım da gidip bir şeyleri değiştireceğim : /
Zaman her şeyin anahtarı fakat günde en az 10 saat çalıştığım bir planda ben kendime nasıl bir şeyler katabilirim : / Ki net ağır işler gelecek fabrika falan

Senin adına sevindim. İlgi alanlarını keşfedebilecek kadar tecrübelerin olmuş ve bu çok güzel bir şey 😊 Ayrıca insanların söylediklerini onlara geri gönderebilmek benim açımdan çok büyük bir başarıdır, seni gerçekten kutluyorum en içten duygularımla kutluyorum 😊😊

Piyasayı yoklamam çok yüzeysel oldu fakat part time iş bulamıyorum. Birde iş tecrübem 20 yıllık yaşantımda en fazla 15 gün olunca aşırı korkularım var. Garsonlukta mesela siparişi unutma, tabak düşürme korkusu vs. fabrikalarda alet edevat düşürme yine falan, her ortamda her şeyi, utandıracak olana kadar her şeyi yapabilecek özgüvene sahibim, zerre umursamam milleti fakat iş ortamında olmuyor bu umursamama olayı, anlam veremiyorum kendime, sanırım sorumluluğu fazla fazla yüklüyorum kendime, bilmiyorum. Deneyeceğim, yeni işler bakıyorum dışarıda.
En son yazılım işi bulmuştum, mülakat kısmındaydık, 1 aylık kurstan sonra iş imkanı sağlanacaktı fakat şirketi, kişilerin geçmişlerini, çalışanları falan araştırdığımda pek tekin bir yer olmadığını anladım en başından beri 200 kişiye yakın insan geldi ve en son 15 kişi falan kaldı siz hesap edin, kimse inanmadı normal bir şirket olduklarına, dolandırıcılardı yüksek ihtimalle, tam detaylı araştırmamı yaptıktan sonra bende emin oldum bu işte bir şeyler olduğuna, diğer arkadaşları da buradan bir şey çıkmayacağına dair uyarıp gruptan çıktım, bu yüzden elimdeki tek iş yattı :d

Denemekten vazgeçmeyeceğim fakat bugün sanırsam 12 saate yakın uyumuşum :/ Düşünmekten yoruluyorum çünkü :/

Böyle de en baştan okuyunca çocukça geliyor anlattıklarım, yok utanmak fobiler falan çalışmaya karşı 😅

Güzel dileklerin için teşekkür ederim ♦️

🤗♦

Kimse günahsız değildir bu hayatta