Niye hayata karşı bu kadar kötümsersiniz?

Kınamak, kızmak için değil de belki üzerinde düşünmenize yardımcı olabilirim diye yazıyorum.

Kaç aydır buradaki soruları okuyorum.

Ya birini beğenmeyip kınayan,

ya hayatındaki insanlarla ulaşmayı reddedip kendini bitmeyen kavgaların ortasına atan,

Ya da bir şekilde temas halinde bulunduğu insanların kendisi hakkında olumsuz fikirlere sahip olduğundan şüphelenen

sorulara denk geliyorum sürekli. Sorunun içeriğini bir kenara bırakalım, çoğunun temel duygu durumu bu.

Neden hayata karşı bu kadar kötümser, karamsarız ki? Neden her koşulda kendimizi dayatmaya çalışıyoruz? Neden taviz vermekle orta yolu bulmaya çalışmanın aynı şey olmadığını fark edemiyoruz? Neden başkalarının hayatlarını nasıl yaşadığı hakkında konuşabileceğimizi, onları yargılayabilecrğimizi düşünüyoruz.

Velhasılı, neden kendimizi ve temas ettiğimiz herkesi durmaksızın mutsuz ediyoruz? Neden baktığı her yerde hata aramaya sabitlenmiş gözlerimiz, iç huzurumuza odaklanmak varken?

Dediğim gibi, bu bir azar değil. Sadece, belki bugün birinize bu soru denk gelir de hayatındaki negatifleri pozitif çevirmeye çalışır umuduyla yazıyorum.

Niye hayata karşı bu kadar kötümsersiniz?
Cevapla