Evden hiç çıkasım gelmiyor hep üşeniyorum ne yapabilirim?

Su içmeye yemek yemeye uyumaya wcye gitmeye bile o kadar üşeniyorum ki defalarca kez vitamin eksikliği idrar yolları enfeksiyonu ve hatta böbrek taşıyla uğraştım kendimi unuttum adeta bu dünyadan soyutlandım diyebilirim

Hatta hayatta kalabilmek dışında ekstra bi şey yapmıyorum bi hırsım falan da yok kalmadı yani artık boş geliyo öyle şeyler de açıkçası hayatta kalma olayı da zorunluktan işte Allah'tan korkuyorum bi de ailem üzülmesin diye o kadar yoksa diğer tutunacak her dalım da kırıldı tek tek çat çat diye en sonunda en dipteyim ve buradan çıkmak istemiyorum artık burası iyi gibi bilmiyorum en azından kaybedecek çok fazla şey olmuyo dolayısıyla acı da olmuyo belki de senin travmaların da seni böyle birine dönüştürmüştür ve artık düzelmek için bile uğraşmıyosundur hevesin inancın dahi kalmamıştır hiçbir şeye de bu dünyadaki olamaz mı temelde yatan korkularına yenik düşüp daha fazla değişim daha fazla daha çeşitli acılar demek olabilir belki bilinçaltında bu yüzden de elinden geldiğince direniyosundur onlara belli noktalarda
Ben böyle düşündüm cevaplarsan da güzel olur belki bi dertleşme tarzı gibi bi şey bile gerçekleştirebiliriz gibi görünüyo
Uykusuzluktan saçmalıyom yine ya kızmazsın umarım bana ya bu kadar çok şey yazdım diye ve de komple depresif 😄

Acıdan mı karamsarlıktan depresiflikten mi besleniyoruz nedir ben de anlamadım ki sadece içe dönük ya da içe kapanık kişilik yapısıyla da açıklanamaz ki yani çünkü tüm bunlar da diye düşünüyorum

Tam konumu buldum ya içimi kustum komple yemin ederim ha 😄

Peki seni hayata böyle yapan ağır şeylerin nelerdi

İnsanı yasadiklari böyle yapiyor zaten daha cok

Nelerdi şunlardı üst üste gelen vefatlar, üst üste gelen başarısızlıklar, üst üste gelen sonunda gerçekten sevilmediğini anlamak hatta uzun süre sonra şok olarak görmek bunu diyebiliriz
Dolayısıyla bi süre sonra elini ayağını çekiyosun dünyadan artık her şey saçma ve değersiz gelmeye başlıyo

Ya üniversite öncesine kadar yine az çok iyiydim ben ama bi kazandım gittim ondan sonra bambaşka biri oldum gittim
Çok duygusaldım aileme düşkündüm uzak ve zorlu bi üniversiteye büyük bi şehire gittim küçücük bi şehirden daha 18ken
Orada dünyamı şaşırdım yalnız kaldım her şey çok ağır geldi bana ama okulu da bitirmek zorundaydım başka şansım yoktu neredeyse geri dönersem hayatım biterdi psikolojim bozuldu orada çok fena şekilde işte çok yanlış birine bile aşık oldum duygusal boşluktan hatta bunu özgüven sandım çünkü bilirsin üniversitede herkesin bi sevgilisi vs olur sonrasında zor kurtuldum atlattım hatta ondan ama dönünce her şey tekrardan yoluna girecek eski ben olucam sanmıştım içimde bi yerlerde yine o sadece şartlar zorlu diye böyle oldu kendimi kaybettim bi anlığına mecburen ortama ayak uydurabilmek için diye düşündüm
Sonrasında yaşananlar giderek daha da kötüleşti maalesef ki ben de çöktüm ve düzelemedim artık ne yapsamda zaten yeniden düşücem diye beklentilerim öldü çabalamak çok ahmakça geliyo artık bana saldım yani ya her şeyi de akışa bıraktım ne olacaksa olsun dedim ya artık yaşayalım gitsin umarsızca olacak olan nasılsa oluyo elimizde değil o yüzden üzerinde kontrolüm olabilecek şeylerden bile vazgeçtim artık ya cidden
Tek tutunduğum şey şu anda Allah ve ailem o kadar rabbim onların yokluğuyla sınamasın inşallah çünkü biraz bile uzak kalınca inanılmaz etkilendim yani deli gibi bi şey oldum artık yani ya çünkü aw

İçimde bi yerlerde yine o kişi duruyo sanmıştım yani eski benliğim*