Yaşamanın ne anlamı var ki, artık gerçekten kaldıramıyorum hergün, hergece, bunu düşünüyorum, kendimi gülümsemeye zorluyorum?

Her gün sabahları insanların yüzüne gülümsüyorum, elimden geldiğince mutluluk saçıyorum, nazik davranıyor, anlayışlı oluyor, dertlerini dinliyor nasılsın diye soruyorum ama kimse aynısını bana yapıp 1 kere bile nasılsın diye sormuyor, artık o kadar güçüm bitti ki kendimi öldürmeye bile gücüm yok, yavaş yavaş içten içe tükeniyorum, üstüne üstlük benim için hayata yek değeri olan annem ve abim öldü, daha nasıl devam edebilirim, daha ne kadar acı çekmem gerek

Yaşamanın ne anlamı var ki, artık gerçekten kaldıramıyorum hergün, hergece, bunu düşünüyorum, kendimi gülümsemeye zorluyorum?
Cevapla