Kendimi inanılmaz ezik hissediyorum. Herkes hayati yaşarken ben çürüyorum. Neden devam edeyim?

Dün gece 8 saat boyunca uyumadan eski arkadaslarimin instagram profillerine baktim. Çoğu benden başarılı, mutlu, bir düzene ve hayata sahip görünüyor. Bense yatağimdan kalkamiyorum ve düşündüğüm tek bir şey var. Sadece ailem arkamdan üzülür diye duruyorum. Herkesin sevgilisi var, arkadaşi var, hayati var. Bense çok istememe rağmen hiçbir kizin elini bile tutamadım 22 senedir. Bazen gün boyu cümle bile kurmuyorum çünkü yapayalnizim. Siz bu halde olsaydiniz nasil ayağa kalkardiniz?