Kalabalığın içinde yanlızlık, derdini kimseye anlatamamak?

selam. içimden geçenleri yazacağım. ben kalabalık bir ailesi, okulda sürekli konuşuğu 3 arkadaşı olan bir insanım. sosyallik açımdan bir sıkıntı yok. ailemden kimse beni umursamıyor. ölmüş müyüm kalmış mıyım takmıyorlar. derdimi dinlemezler, görüp de görmemeizlikten gelirler. gerçekten onlar ailemmiş gibi hissetmiyorum. yılllardır herşeyi içimde tutarım. mesela sevdiğim bir diziden sahneyi kimseye göstermedim. okuduğum bir kitaptan alıntıyı kimseye atamam. dışarı çıkmak isterim, arkadaş dediğim kişilerin konu ben olunca işleri çıktığı için her zaman tek başıma çıkarım dışarıya. alışverişe, yemeğe. cafeye, sahile. her zaman yanlız gitmişimdir. derdimi dinlemez kimse. bazı insanlar sever yanlızlığı, kendi kendine yetebiliyordur. yanlızlık kendi tercihleridir. ama benim değil işte. ben yanlızlıktan nefret ederim. derdimi dinleyen, eğlenebileceğim, oturup 2 çift laf edebileceğim biri olsun istiyorum yanımda ama olmuyor. bazı insanlara o kadar çok imreniyorum ki. ailesi iyi, fiziği güzelliği yerinde, eğlendiği arkadaşları var. ama benim kimsem yok. yanlızlığa mahkum bırakılmış biriyim ben. nasıl desem bilmiyorum ama gerçekten birilerine bir şey anlatmak istemek ama anlatabileceğin kimsenin olmaması o kadar üzücü ki. beni sadece ben anlarım. okuduğunuz için teşekkürler. ağlayarak yazdım bu yazıyı da.