Bunalımdayım sanki anksiyetem varmış gibi?

Direkt anlatmam gerekirse sosyal fobim olduğunu düşünüyorum ve ciddi anlamda bunalımdayım. Kapalı birisi değilim ama çoğu zaman simsiyah bir çarşaf giyip yok olmak kimseye görünmek bile istemiyorum. Ne zaman mutlu şeyler izlesem aşkla alakalı veya başka bir şey kendimi umutsuzca videoyu kapatırken buluyorum. Yani hani derler ya herkesin hayatında farklı birisin. Ben birisinin hayatından çekip gitsem bile yokluğum hiçbir zaman hissedilmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç kimsenin hayatında bir anlam ifade ediyormuşum gibi düşünmüyorum asla. Beni kim ne yapsın ki diyorum. Dışarı çıkmak ve birilerini görmek istemiyorum bile. Şu zamana kadar sevgilim olmadı, tabiki aşık oldum ama yürütebileceğimi düşünmedim ve hemen pes ettim ama inanın tek derdim aşk olsaydı keşke. Doğru dürüst insanlarla ilişkim yok. Dışarıdan bakıldığında çok rahat, kendini çok iyi ifade edebilen birisi gibi görünüyorum ama kendimi berbat hissediyorum. Sürekli yalnızım zaten ve yalnız öleceğim diyorum. Kimseden yardım beklemiyorum sadece içimden geçenleri de buraya yazmak istedim. Galiba bir dönüm noktası yaşamadan içimdeki varoluşsal sancı mıdır nedir o sıkıntılarla uğraşarak hayatımı kaybedeceğim. Korkağın tekiyim, herhangi bir zorluk görsem kaçarak savaşırım, kendi içinde bunalımları olan bir insanı kim neden yanında tutsun ki? Ben kendime hatırlatamıyorum ama lütfen siz benim gibi olmayın ve aynı hataya düşmeyin... Kendinize iyi bakın