Evden dışarı çıkasım gelmiyor, atak geçiriyorum. Ne yapmalıyım?

Hayır ama utangaç çekingen biriyim dışarı çıkamıyorum korkuyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkmıyorum gençliğim hep evde geçti

Hayır atak geçirmem ama evden dışarı çıkamıyorum utangaçlık çekingenlik kaygı korku falan yaşıyorum gençliğim resmen evde geçti gitti çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım hep içime kapanık pasif asosyal öz güvensiz biri oldum hâlâ aynıyım zamanla iyice kendimi kapattım en güzel yaşlarım eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi hiç yaşayamadım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan geçti gitti gençliğim evde çürüdüm

Çıkamıyorum evden dışarı çıkabilsem senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşamazdım gençliğimi eve kapalı geçirmezdim dışarı çıkmaktan korkuyorum dışarda kendimi huzursuz rahatsız kaygılı hissediyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum

Hayır hiç doktora gitmedim ki

Bilmem doktor ne yapacak sanki ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım istesemde değişemiyorum ki

Bunun benim düşüncemle alakası yok ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim 34 yaşındayım hâlâ aynıyım bu bana hayatımın her döneminde engel oldu hayatımı hep olumsuz etkiledi özgürlüğü mü kısıtladı sınırladı hiçbir zaman istediğim gibi bir insan olamadım hep tutsak gibi yaşadım sosyalleşemedim insanlardan kaçtım kendimi geri çektim hiç gezemedim eğlenemedim işe giremedim çalışamadım ortamlara giremedim hep içime kapandım kendimi kapattım asosyal yaşadım ergenlik ve gençlik dönemlerinde daha da berbat hale geldim utangaçlık yüzünden hayatım mahvoldu kaygı korku zaten yaşıyorum geçmiyor hiç yaşıtlarım gibi olamadım hep evde durdum hayatın içinde olamadım kişiliğim gelişmedi öz güvenim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim çok pasif kaldım ergenliğim ve gençliğim resmen evde geçti gitti bu dönemler insanın gelişimi için en önemli dönemler ama ben hep evde durdum hiçbir şey yaşayamadım deneyimleyemedim hayatı kaçırdım kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum hayata yabancı kaldım yaşadığımı unuttum senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum hep dayandım hâlâ dayanıyorum ama bunalımdan depresyondan da çıkamıyorum gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı her şey içimde kaldı bu yaştan sonra da utangaçlığım geçeceğini sanmıyorum bu benim kişiliğimin bir parçası gibi

Benim hayatıma engel olan şey zaten utangaçlık utangaçlık yüzünden hayatım mahvoldu özgürlüğümü kaybettim insanlardan kaçtım kendimi geri çektim kendimi kapattım sokağa çıkamadım ortamlara giremedim sosyalleşemedim işe giremedim gezemedim eğlenemedim kız arkadaşım olmadı çevre olmadı hayatın içinde olamadım markete çarşıya pazara gidemedim kendimi hep eve kapattım utangaçlık çekingenlik içe dönüklük kaygı korku hepsi bende toplanmış ve hayatımı olumsuz etkiledi etkilemeye de devam ediyor bu yaşıma kadar istesemde aşamadım açılamadım değişemedim çocukluk ergenlik gençlik yıllarım hep bu durumda geçti bu yaştan sonra fa utangaçlığım geçeceğini sanmıyorum gençliğimi hep eve kapalı yaşamak zorunda kaldım evden dışarı bile çıkamadım çıkamıyorum yaşım ilerledikçe daha da utangaç oldum her şey daha da zorlaştı

Doktora gidecek imkanım yok hiç olmadı zaten ailemde götürmez ailem beni anlamaz bile ayrıca doktora gitmenin hiçbir faydası olmaz ben bu yaşıma istemeyerek böyle yaşadım hâlâ istemeyerek böyle yaşadım gençliğimi kaybettim gençliğimi hiç yaşayamadım utangaçlık gençliğimi de mahvetti bunun düzeleceğini sanmıyorum utangaçlık benim kişiliğimin bir parçası bunu anladım artık istesemde değişemiyorum çünkü

Ben hiç bu şekilde hayat sürmek istemedim hâlâ istemiyorum gençliğimi istemeyerek eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz yaşadım hâlâ istemeyerek bu durumdayım hiçbir zaman istediğim gibi olamadım yaşayamadım özgürlüğümü hissedemedim hep tutsak gibi yaşadım kendimi hep eve kapattım kendimi geri çektim bu istemsiz bir durum kontrol edemiyorum utangaçlık çocukluğumdan beri hayatıma engel oldu ve olmaya da devam ediyor yaşım ilerledikçe düzelir sanmıştım ama daha beter oldu daha da dibe battım çıkmazda gibiyim çaresizlik yalnızlık mutsuzluk içinde yaşlanıyorum

Utangaçlık benim için içgüdüsel bir şey gibi gerçekten kontrol edemiyorum ki istemsiz gelişiyor çocukluğumdan beri utangaçlıkla mücadele ediyorum ama yenemedim zamanla geçer sanmistim ama yaşım ilerledikçe daha da arttı utangaçlık hayatımı her yönden tamamen olumsuz etkiledi maalesef gençliğimi de hiç yaşayamadım hayatı kaçırdım hayata geç kaldım hayatın dışında kaldım hiçbir zaman genç bir insan gibi yaşayamadım eksik kaldım hayata karşı da kendimi yetersiz hissediyorum bence çocukluk ve ergenlik dönemlerinde bunu biraz aşmam lazımdı ama olmadı yetişkinliğimde daha da zorlaştı doktora gitmeye bile utanırım çekinirim çocukluktan beri hayata yabancı gibiyim yaşamayı beceremedim hayata tutunamadım her konuda kaybettim maalesef