Çevrem çok dolu ama beni anlayan, konuşmak için can atan kimsem yok?

Vallahi billahi aynı şeyleri yaşıyoruz, insanları düşünmek, onlara rahatsızlık vermemek için Elimden geleni yapıyorum ve çok yoruldum bende ama en ince ayrıntısına kadar düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum bu çok yorucu ve şu an bile anlatmak konuşmak istediğim o kadar şey var ki anlatacak ve beni dinleyecek biri yok yani öyle biri karşıma çıkmasını bekliyorum.

Zararın nerden dönersen kardır

Ailem disindakileri hayatımdan çıkardım benle ilgilenenle sohbetimi kuruyorum

Yani kovalayan çabalayan değil kaçan oldum, kimse umrunda olmasın yalnızlık çalışılması zor ama bir alıştın mı kimseye ihtiyacın yok

Düşünceli insanlar hep yıpranır zaten. Bence hayatın kuralı gibi bir şey bu. Umursamayan insanların farkettiysen kafaları hep rahat. Biz de en ufak bir şeyi kafaya takalım yok yere dert çıkaralım.