Sizi üzen insanlara karşı tavrınız ne olur?

Amin.
Rabbim mutluluğumuza göz dikenlerden uzak eylesin bizleri ve herkes kalbinin ekmeğini yesin.

Kalp kolayca kırılıyor, kırık bir kalbe sahip olmak da şükür sebebi olmalı, çünkü kırık kalp içerisinde sevgi ve şefkatin olduğuna delalettir, kıra kıra kalbimi taş ettiler, sonra da kötü etiketini yapıştırdılar bana , halbuki olayları ben anlatmayarak bazılarının itibarını korumuşum, anlatsam ne olacak ki hem, insanoğlu inanmak istediğine inanır, işine gelene, kim neye inanırsa beni bilen biliyor. Yaradan biliyor beni, kim bana ne beddua ederse etsin, insanlar kendi yaptıkları zulümleri, k**hpelikleri unutup da beddua ediyorlar ya, hayret doğrusu , sen yaparken iyi miydi, sen beni çileden çıkarırken iyi miydi?

Beni bile bile, planlayarak üzen kişilere asla ve kat'a hakkımı helal etmiyorum, özür dileseler de affetmem.
Üzerken iyi miydi? Utandırırken, pis pis bakarken, kendi pisliklerinizi söylemeyip lafımı getirip götürürken iyi miydi, düşüşümden keyif duyarken , planlayarak, oyuna getirerek, hile yaparak tuzak kurarken , beni kendime kırdırırken, bana kendimi bir mikrop gibi hissettirirken iyi miydi?

Küçük hatalar affedilir, herkese düşman olunmaz lakin bana beddua edeni, beni hiçe sayanı, oyunlar edeni affetmem, vicdanı sızlamadan, utanmadan yüzüme bakanları affetmem, güçlüye karşı sus pus olup, bana öfkesini kusanı affetmem, o zaman ona da aynı gücü sergileyeceksin, yemiyor ama demi, çirkef mi olmak lazım kendini korumak için?

Ben kimsenin gözlerine nefretle uzun uzun , gözlerimi dikerek bakmadım, buna cesaret edemedim, kolay mı bir insanın gözlerine göstererek nefretle uzun uzun bakıp , sinsice ona laflar söylemek , ancak bunu irin ve kazuret dolu bir kişiliğe sahip olan yapabilir, böylesi bir yaratık kendine insan diyemez, o vakit gözünün önünde çocuğuna tokat atana da aynı bakışı atsın, yemiyor ama demi, gücü kendinden güçsüze yetiyor , böyle birisi de adil ve güçlü değildir, güç içerisinde şefkati ve empatiyi de barındırır.

Bakışlarıyla beni döven çok kişi oldu, beni ağlatan çok kişi oldu, zaten ben değersizlik duygusunu yoğun olarak yaşayan bir insandım. Annemden de duyamadım "sen çok değerlisin"sözünü, ona göre hep ben haksızım ve alttan almalıyım lakin alttan alamam öyle her şeyi, benim de kendi üzerimde haklarım var ve haklarımı korumak zorundayım yoksa herkes kafasına göre davranır bana yine. Her zaman kendimi suçlu hisseder, suçu kendimde görürdüm lakin artık bunu yapmıyorum kendime, suçsuzsam haklarımı koruyorum, sahip çıkıyorum kendime, artık kimse bana aşağılayıcı gözlerle bakamıyor, çünkü o bakışı kendilerine iade edeceğimi biliyorlar , o ürkek kız yok artık.
Ben Rabbime inanıyorum , onlara da öyle bakan, aşağılık hissettiren kişiler oldu, çünkü ben birisine haksızlık yaptığımda bu benim karşıma hep çıktı, herkes için bu böyle lakin ben kimseye öyle bakmadım, planlayarak sinsice kimsenin ayağını kaydırmadım, ne yaptıysam doğaçlama oldu, belki de en çok bu durum onların canını yaktı, yaptıklarımı haince planlayarak yapmamış olmam, çok kalp kırdım lakin bende kırıldım, paramparça oldum, inanıyorum ki Rabbim beni affetti, cahilin günahı olmaz çünkü. Ben ne yaptıysam cahilliğimden yaptım, onlar planlayarak yaptı. Kendimi savunup haklarıma sahip çıktığımda annem "yapmasan ne olur"dedi, eee onlar da yapmasın, ben kenarlarda kendimi değersiz hissedeceğim, onların hiç mi canı yanmayacak, kısasa kısas vardır ayrıca. Ben onlara laf soktuysam ayetlerle, hadislerle laf soktum o gün, o kadarını da mı yapmasaydım,"sizi Allah'a havale ediyorum ''da mı demeseydim benimle alay edenlere, hadsizlere, sinsi ikiyüzlü kuklalara. Kimse travmalarını bana ödetemez, gitsinler kendilerini yesinler bir yerlerde, ben annesinin dahi başından attığı , annesinin dahi korumadığı bu kıza annelik yapıyorum çünkü, yaralarımı kendim iyileştiriyorum.

Benimle barışmak istediler lakin o kapı kapandı, bu benim tercihim, ben ikiyüzlü , yalaka olamıyorum, onlar geri dönüşü dahi pis niyetlerinden ötürü, inanmıyorum samimi olduklarına, attıkları mesajları okumadan siliyorum , yolumu uzatıyorum onlarla yolum keşişmesin diye, evlerinin önünden geçmiyorum, barışmak için uzattıkları zeytin dalını kırdım, attım, bana öyle nefretle bakarken iyi miydi. O zaman vicdanları sızlamamıştı, şimdi güçlenince mi kıymete bindim.

Düşmemi dört gözle bekleyenleri tutmuyorum hayatımda, zehirli dilleriyle birbirlerini soksunlar, benden uzak dursunlar. Beni her üzeni üzmem, çünkü ufak tefek şeylerin üzerinde durulmamalı lakin beni derinlemesine üzen kişileri derinlemesine üzerim lakin ben kalpsiz değilim, bunu yaptığımda dahi vicdanım sızım sızım sızladı, nadiren keyif duydum kırdığım için lakin bunu yapmalıydım yoksa kendimi kaybederdim, kimse bana öyle aşağılayarak bakamaz, o bakışı atan bence kendini aşağılıyor içten içe, kişinin kalbi gibidir gözleri, kalbinde güzellikler olan sevgiyle bakar, kalbinde fesatlık olanların bakışları ise irin ve kazuret doludur, çünkü kalbi irin ve kazurettir öylelerinin. Ben fesat sinsileri ilelebet hayatımdan çıkarırım, hakkımı da helal etmem
En güzeli tabii ki Allah'a havale etmek lakin bende nefis taşıyorum, had bildirmek de lazım gelir, insan haddini de bilmeli, had de bildirmeli icabında.

Bazısı varki asla umursamam, bazısı varki beni kırmasını ona yakıştıramadığım için muhakkak konuşmaya çalışır sorunu öğrenirim. Hazmı zor olur, boğazımı yırtsa da yutkunmaya, kabullenmeye çalışırım, çünkü öyle mutludur. Önemli olan onun mutluluğudur. Bazısı var ki hakkındır kır derim.
İnsandan insana fark var.