Artık daha fazla katlanamıyorum, ne yapacağım?

20 yaşındayım annem ben 3 cü sınıftayken kanserden vefat etti. Babam çok şükür sağ. O kadar zor ki ve seni o kadar iyi anlıyorum ki, 4 kardeşiz ama sözde sadece kan bağımıza var yani o kadar onların kendilerine bile faydası yok bana nasıl olsun. Evet şakalaşıyoruz konuşuyoruz didişyoruz sonuçta aynı evin içerisindeyiz ve kardeşiz. Ama ötesi yok yani gelecekte nerede olacağız bilmiyorumhiç bir fikrim yok. Bazen böyle aile tablosu gördüğümde imreniyorum. Evet benim ailem de var ama ne kadar aileyiz tartışılır. Babam yorgun zaten , her şeyi çok kafasına takar. Bu sıralar günün yarısı uyuyor😞.. çok üzülyorum. Borçlarını düşünüyor, alacak verecek hesap kitap hep kafasında.. akrabalar desen varla yok arası. Her şeyi sorguluyorum bazen. Bazen kendi kendime soruyorum neden ben diye. Arkadaş çevem yok. (Gerçekten yok) bir tek kuzenim vardı o da eğer paylaştığım soruma göz atarsan nasıl bittiğini görürsün. Yani demem o ki gerçekten beterin de beteri var. Sadece sevdiklerini düşün. Sen birini taşımak için vazifelenmedin. Yalnızca kendin ve sevdiklerin. Bunu 4 gün önce atmışsın belki de şu an kahkahalarla gülüyorsundur ama yalnız kaldığında ya da boşluğuna geldiğinde hançer gibi saplanacak yine bu düşünceler. Ama şunu kendine sürekli hatırlat hayat kimse için ölmeyecek kadar kısa. Eğer ki şu an imkanların kısıtlıysa 5 sene sonrasını düşün hayal et bir şeylere tutun. Yaşama tutun. Her şey geçiyor sana yemin ediyorum

Ateş düştüğü yeri yakar daha çok küçüksün başına gelenler büyük ama kendi ayaklarının üstünde durmalısın hayatın hep böyle olmayacak belki çok güzel şeyler yaşayacaksın her şey her zaman kötü gitmez. Bana istediğin zaman yazabilirsin

Öncelikle başınız sağ olsun Allah rahmet eylesin mekânı cennet olsun huzur içinde uyusun inşallah ben de annemi kaybettim sizi çok iyi anlarım ama hayata küsmeyin bir yerden tutunmaya çalışın bence