Hiç "ben niye doğdum dediniz mi" ?

Bu soruyla hep ilgilenmistim hayatim boyunca: her sabah gözümü acip ellerime felan bakiyordum, iki el, 10 parmak ne tuaf, niye bu bedendeyim diyordum hep kendime. Sonra kücük yasta 3 daha kardesim oldu, ben zorlamadigim sürece kimse benimle ilgilenmiyordu, önceden ne güzel, ne akilli kizim derken, bir kac sene icinde anca anne baba arasindaki postaci oldum, okulumla ilgilenen yok, duygularimi anlamaya calisan zaten yoktu. Cahil evinden geliyordum neyseki, onlardan medeni davranislar gibi seyler bekleme hakki maalesef olmadigini erken anlamistim. yoktu onlarin egitimini düsününce. Okuyan tek cocuklari benim, ama hala kimsenin umrunda degil, paran var mi, dersin nasil gidiyor diyen ve gercekten ilgilenen hic yok. Bütün bunlarin üstüne küfürlü kaba egoist davranislar vardi hep iki aile arasinda, öyle olunce tam kirilmisti kücük yüregim, ozamandan beri, hala her gece agliyorum tek basina (18 yasinda beni evden attilar, ama onlar hepsi birlikte. Bir zamanlar ailenin sevilen ilk cocuguydum cok kisa bir süre icin olmus olsada, hala o hissi unutamiyorum.)