Babam beni çok sever ama ondan utanıyor muyum, mesafeliyim. Neden böyle sizce?

Öncelikle eleştirel yaklaştığınız için teşekkür ederim
Evet tek kız ve son çocuk olmama rağmen çok ilgi görmedim. Yani her istediğim yapıldı ama ilgilenilmedi benimle. Şımarık büyüdüm ama biraz da kendi başımaydim

Kendimi açtığım 1 2 arkadaşım var. Yanlarında devamlı konuşmak istediğim.
Ama onların haricinde herkesle mesafeliyim. Yüzeysel bir ilişki var. Okul, iş, kurs. Samimiyet kurmam kimseyle. Bir duvar var derler hep. Konuşurum ama gerektiği kadar

Hayır yok.
Hep böyleydim. Gerçi öncesinde okul vs vardı fırsatım olmuyor diye şey yapardım. Şimdi ise yok yine anlatmıyorum.

Hayır ama iş bakiyorum yakında başlarım belki.
Bu yüzden iş hayatında başarılı olur muyum onun endişesi de var. Kolay kolay konuşmam ama iletişim çok önemli diyorlar

Çevre muh. Okudum. Atama bekliyorum. Kpss yüksek. Yani memur olabilirim eğer atama olursa

Umarım.
Bakalım artık.

Kime dökerim içimi?

Evet evet. Bunu yapıyorum zaten ama gerçek hayatta da iletisimi kuvvetlendirmem gerekiyor sanki. Bilmiyorum ya da

Yani fikir alışverişinde bulunuyoruz tabi

Evet galiba öyle. Kötü bir şey mi

Yani. Herkese karşı mesafeliyim şu an. Samimiyet kuramiyorum yuzesel bir ilişkim var herkesle. Ama eşime karşı nasıl olurum bilmiyorum

Yani daha önce gittim tabi psikiyatriste. Ama şu an girmiyorum

Psikoloğa gittim çok sıkılmış gibi dinledi. psikiyatristte pek dinlemedi beni. Biraz konuştuk ilaç verdi gönderdi. Bu yüzden gitmek istemiyorum hiç. Sanki kimse dinlemiyor gibi geliyor.

Yalnız hissediyorum zaten. Kimseyle oturup konuşmadığım için. Buna biraz da ben yapıyorum. Şans vermiyorum insanlara. Ama içim ısınmıyor.

Kendimi hazır hissedince ben yazsam uygun olur mu?

Hayır..