23 yaşındayım. Yaşlı, geride ve eksik kalmış hissetmem normal mi?

ailemle aram kötü evde mutsusuzum daha kötüsü huzursuzum.

Lisede başarısız bi öğrenciydim.3 yıl üniversiteye hazırlandım sonunda iyi sayılabilecek bi bölüm kazandım ama o üniversite süreci çok yorucuydu.. kimseyle görüşmedim ders ev arasında geçti yıllar kendimi sınavı kazanınca bitecek hayallerin gerçekleşeceğine inanarak avuttum o yıllar öyle geçti ama hayallerimin hiçbiri gerçekleşmedi...ne hukuk kazandım ne İstanbula gidebildim

Okullar kapandı eve 4 duvara hapsoldum. Pdr 2. sinifım. bölümümden memnun olsamda istediğim şehirde değil istediğim şehire gitmek için yıllarca çabaladım ama olmuyor suanki durumda gitmem imkansız oldu.

Platonik olarak bi ünlüye cokk aşığım . onla olmak için Allahın bi mucize yaratması lazım yillardir cabaliyorum ama onunla ayni sehirde yasamayi bile başaramadim hep ucundan dondu artık elimden hicbirsey gelmiyor dua ediyorum bi mucize için...

Zaten universitede de aklım anlatigim platonikte ve sınava hazırlanırken kurdugum hayalleri gerçekleştirecemedigim için kendimi hep hayattan soyutluyodum. zaten öyle kendimi güvende hissettiğim yanlarında rahat mutlu olduğum cıvıl cıvıl olabildiğim arkadaşlarım yoktu arkadaş grubum vardı ama biseyler eksikti en yakın arkadaşınla kurabildigin o dostluk var ya çok iyi anlaştığın o yoktu..

Erkekler ise hiçbiri ilgimi çekmiyor çünkü aklim o platonik olduğumda birinden ilgi adım gördüm mü hemen geri çekiliyorum. hep böyleydim ikili ilişkilerde çok cekingenim ve biri bana ilgi gösterirse o kişiye olan ilgim hemen kaybolur sogurumm zaten hiç sevgilim olmadı vallaha elime erkek eli bile değmedi.. sjhdhdsjjssj

Yanliz hissediyorum... cokk bunları kimseye anlatamadığım için buraya yaziyorum

Gerçekten ölmek istiyorum. çünkü ne inancım ne de hevesim kaldı.. sadece bitsin istiyorum