Insanlardan tiksinmek normal mi?

Bireysel mizantropi gibi bir anlayışım ve insalara bakış açım var. Bu kadar aciz, bencil, makyevalist, acımasız bir hayvan türüne karşı hem merak ve bir yandan da nefret duyuyorum sadece insanlıktan değil bireysel olarak her kimse onlardan nefret ediyorum. Mesela bu kadar basit bir biyolojik seçilim mekanizması ve davranışı olan çiftleşmeyi bile kendi kafasında komplike hale getirip bunun üzerine değer bindiren ve bütün hayatını bunun üzerine bilinçsiz bir hayvan gibi kurgulayıp sonrada kendisi gibi daha çok et parçası ile çiftleşmeyi başardı diye koca dünyaya hakim olduğunu zanneden bir iğrenç bir hayvan olması ve daha az çiftleşmiş veya hiç yapmamayı tercih etmiş diğer et parçalarını aşağılaması veya sadece beynine kodlanmış 3-5 duygu ile kendine bahşedilmiş mantığı bile çalıştırmaya aciz ve herhangi bir durumu bile objektif bir şekilde ele alamayan vede insancıl bakış açısının dışında yorum yapamayan duygusal et parçaları olmaları. Şu koca evrende yaptıkları herşeyin bir anlamının olmadığını ve sadece hayatı boyunca yeme, üreme, uyuma gibi bir döngünün içine sıkışıp kaldığını ve yapmaya çalıştığı her şey in aslında sadece bu döngüyü sürdürmeye çalışmak olduğunu bile göremeyip bu döngüyü daha iyi şartlarda sağlayan bir et parçasını tanrı komplekslerine girmesi ve bunun gibi daha sayısız örnek beni insanlardan, insanlıktan kendimde dahil nefret etmeye itiyor.