İnsan i̇lişkilerinden bunalmak normal mi?

öncelikle selam. türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birinde 2. sınıf işletme öğrencisiyim. okulumun ortamından soğudum. belki tanıyan çıkar diye şu an hangi okulda olduğumu söylemeyeceğim fakat ülkenin en iyi üniversitelerinden biri olduğu için öğretim üyeleri, konferanslara gelen kişiler ülkenin elit ve aydın kişileri. keza öğrencilerin çoğu da gelir düzeyi yüksek, elit insanlar. ben böyle ortamların içinde olmaktan yoruldum. samimiyetsiz, yalandan yere aşırı kibar, hırslı bir ortamdayım. ben de biraz deli dolu, dürüst şeffaf bir insanım. şeffaf bir insan olmak burada benim için büyük bir dezavantaja dönüştü çünkü öğrenciler ileride lazım olacağından, kendi çıkarına yardımı dokunacağı insanlara sahte samimiyet kuruyor. bense arkadaş çevrenizi küçük tutan, hoşlanmadığım insanlarla asla muhatap olmayan bir insanım ama bana geldikleri zaman kaba davranmıyorum tabii ki. sadece konuşmaları kısa tutup ayrılıyorum. böyle bir insan olduğum için de okuldaki topluluklardan uzağım. lisedeki rehberlik hocam böyle devam edersen ileride büyük sıkıntılar yaşayacaksın demişti ve o zaman sallamamıştım. aynen dediği oldu. yani networkümü genişletemiyorum. ama sahte de olamıyorum. bundan hoşlansam da yakınımda olan 3-5 arkadaşım dışında kimseyle vakit geçirememek bana çok şey kaybettiriyor. deniyorum ama olmuyor, kalabalık ortamlarda vakit geçirmekten, yeni insanlarla etkileşime girmekten nefret ediyorum ve değişmeye çalışsam da olmuyor. ben hala biraz ergen ruhluyum, ağzıma geleni pat diye söylerim, saygısızlık yapmam ama saygısızlığı da asla affetmem lafı koyarım. sabır yok bende. azıcık antisosyallik de var. bu halimle okulumda işim zor. kendimi seviyorum, karakterime zarar gelsin istemiyorum ama nasıl değişeceğim?