Var mı? Dermanı? İlaçı?

Gün ve gün geçtikçe sanki daha da tükeniyorum, umursuzluk sardı; aklımı ocağımı heyhat! yok mu buna bir çare?
Var mı? Dermanı? İlaçı?

Gün ve gün geçtikçe sanki daha da tükeniyorum, umursuzluk sardı; aklımı ocağımı heyhat! yok mu buna bir çare?
Terapi ile.
Büyük ihtimal çocukluğunda beklenilen sevgiyi göremedin, duygusal olarak yoksun bırakıldın ilgi sefkat görmedin. Yetişkinlikte benzer anıları yaşadığımız her anda aslında o içimizdeki zamanında sevilmeyen o küçük çocuk öfkeleniyor biz değil. O görmezden gelinen çocuğun öfkesini sen yetişkin halinle dışarı vuruyorsun sadece. Bunun çaresi sevilmek değil kendini sevmek. O çocuğu sen seveceksin.
İçimde ki öfke gitgide büyüyor anama/baba öfke kusuyorum artık. Çevreme durgunum, damarıma basıldığı an, kendimi kaybediyorum. Ne istediğimi bilmiyorum sanki kaybolmuş gibiyim.
Olan olmuş, doğru veya yanlış geçmişi düzeltemezsin ama geleceğe yön verebilirsin. Bu şekilde devam edersen işler hiçbir zaman düzelmez ve bunun kimseye en çokda sana zerre faydası yok. Alabiliyorsan bi terapi al. Sadece biraz farkındalığa ihtiyacımız var. Herkesin yaptığı hata, bu boşluğu gidermek için 2. bi kişiye ihtiyaç hissetmesi, duygu açlığını yatıştırmak bu, geçici bir çözüm bu tamamen gidermediğin sürece hep bu hisle yaşarsın. Çivi çiviyi sökmez, kişi o çiviyi kendi sökmeli.
Nasıl yapıcam? O kadar psikolojik/ terapi kitabı aldım okudum, ettim yok. Yine yok. Başka birine ihtiyaç duyuyorum sonra o kişi olmadığını da fark ediyorum. Ya! Bu nasıl bi his beyle? Boynumu jiletle atar damarımı kesmek geliyor içimden. Kimse de anlamıyor içimde ki ben ile dışarda görünem ben aynı kişi değiliz.
Bir şeyi biliyor olmak ve uyguluyor olmak farklı. Çoğumuz her şeyin farkında oluruz ama çok azımız uygulamayı başarırız. Uygulama için terapi alman lazım diyorum. Kendi başına yönetebileceğin bir şey değil bu. İçinde duygusal olarak aç bi çocuk var o yalnız hissediyor kendini sen ona yalnız olmadığını söylemen ve en önemlisi o çocuğu senin sevmen lazım. Bunun çözümü bu. O çocuğu sen sevmiyorsun. İçindeki o sevgisiz bırakılan çocuğu başka birileri sevgi göstererek doyuramaz. Senin sevmen lazım. Kendini suçlayıp eleştiriyorsun belki sevgi görmeyi haketmediğini düşünüyorsun doğal olarak, işte hepsinin sebebi içinde sevgisiz kalan çocuk. Bir çocuğun sevilmemesi onun suçu değildir. O yüzden kendini suçlama.
Ben terapiste anlatamam yaşadıklarımı ya da bir başkasına anlatamayacağım bir çok şey var. Anlatamam.
Cevap
0Cevap
Sevilmen lazım kanka. Bende de var yıllardır. Geçmiyor çünkü sapım
Kim sevsin beni ben kendimde bile nefret ediyorum.
Neden
Bilmiyorum. Bazen kendi içinde kendime demediğin kalmıyor, sürekli içimdeki benle çatışma içindeyim.
Zaman lazım. İçinden iyi olmak gelene kadar
Dev kazanlarda pofur pofur kaynıyorum sanki
Bu his yıllardır bende var
Biraz daha uzun sürerse deliririm.
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?
En İyi Cevaplar