Artık düşünemiyorum, lütfen yardım eder misiniz?

benzerini ben de yaşıyorum. Aslında benim neredeyse her mevzu için eleştirel, analitik ve mukayesel düşünmemi güçlendirdiğini için şikayetçi sayılmam. Hatta belki duygusal zekamın önemli bir kısmını da buna borçluyum sanırım. Bunların kendi içimdeki düşünce ayrılıklarının mükerrer ısrarları sonucunda oluşmuş karakteristik özelliklere sahip birer alt bilinçler olduğunu sanıyorum. Tüm düşüncelerimi görürken hayatımı da izleyen arkadaşlar gibiler. Öyle ki bazen o kadar konuşuyorlar ki haddlerini aşıyorlar, bazen de mükemmel bir gürültü içinde susuyorlar. Onlar, benim; onlar da ben.

Ben deli değilim, ben deli değilim!

Üniverste yurdunda odamdaki yatakta yatarken durduk yere yine o görünümler başladı. Bu sefer bir şeyi denemiyor veya incelemiyordum. Dünyanın dışını hayal ediyordum, sonra Güneş sistemini, sonra saman yolu galaksisini, ötesini, ötesini, ötesini... (3: Her şeyin sonunda ne var?) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (3: Her şeyin sonunda ne var?)... ( 2: Yeter! Muhtemelen bilemeyiz, insan olmak sınırdır.) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (3:Her şeyin sonunda ne var?) ( 2: Bilemeyiz, insan olmak sınırdır.) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (2: İnsan olmak sınırdır.) (3:Her şeyin sonunda ne var?) (2: İnsan olmak sınırdır.)... Kendime geldiğimde burnum kanıyordu, ağlıyordum ve başım acayip şekilde ağrıyordu. Hararetli tartışmanın enkazı altindan kalkmaya çalışırken yorgunluktan uyuya kaldım. "Enis kalk lan burnun kanamış canım, iyi misin?" (Oda arkadaşım.)

Bir keresinde kesinlikle nefret duymadığım babama zarar verirken buldum kendimi. Babamın safra kesesinden bir rahatsızlığı vardı ve acı çekiyordu. Ben ise elimdeki mutfak bıçağıyla safra kesini açmaya çalışıyordum. Kan kaybından renginin solduğunu fark ettiğimde kendime geldim; hepsi sadece düşünce tekrarlarının neticesinde gözümün önüne gelen halisinasyona benzer görüntülerdi. (3: Affedersin, bu kötü bir fikirdi.) Açıkçası bu hiç hoş değildi ama paniklememiştim de. Korkmuştum. Korkmuştum çünkü gördüklerimi eyleme dökme ihtimalinin hesabı bile endişe vericiydi. Bu olaylar bir süre devam etti, durdu, yine başladı. Hepsi farklı şeylerdi ama tek ortak yanları deneysel olmalarıydı. Sanki hepsi birer ihtimali hesaplamaya çalışıyordu. Bunların yaninda -sanki yeterince tuhaf değilmiş gibi- herhangi bir objenin yüzeyine öylesine bakarken ( Hani insan dalar ya bir noktaya uzunca, onun gibi.) ona mikroskobik düzeyde bakıyor muşum gibi hissetmeye başladım. Karton, plastik, metal... Hepsinin yüzey sekilleri bambaşka. Ama neden? Neden yapıyorum ki bunu? Sonra insanlara bakarken sadece kan ve kemik görmeye başladım. İnsan vücutlari benim için organik robotlar gibiydi.(3: Mükemmel düzeyde stabil çalışan bir sistem!) Hayır, bu xray gözler değil,(3: Ne değişik olurdu ama.) daha çok hesap ve tahminlerle görüntü kurmaya dayalı bir duyuştu. Neticesi mi? Bir akrabamın babası vefat ettiğinde cenazesinde ben de vardım. Ama eksik olan bir şey vardı; üzüntü. Artık ölüm karşısında üzülme tepkisi vermiyor muydum? "Bu hoş değil, yanlış giden bir şey var." Diye söylenirken. Belki de ölen kişinin bana uzak olması yüzünden böyle olduğunu düşündüm. Bunu test etmem gerekiyordu, deney yapmam gerekiyordu. Bana daha yakın birinin ölümünün üzerimdekisini o kadar merak ediyordum ki sanki birisinin ölmesine sevinecektim... Aradaki süreden emin değilim; dedem vedat etti ve merakımı gidermemin zamanı gelmişti. Üzülemedim. Benim için dünyadan ayrılan başka sıradan bir ruhtan farkı yoktu. Bu, melal değildi evet ama; umursamamak da değildi, alışmak değildi ya da kabullenmek de değildi. Ölümünün hayatım üzerinde değişikliğe uğratacak mekanikleri vardı sadece. Mesela artik ninemi daha sık ziyarete gidecektim. Bu ölüm/doğum dögüsünün bir parçasından ibaretti. İnsan ölmek için doğuyordu nihayetinde. (2: Sen, ruhsuz bir insan mısın?)
Etik değerlerimden soyutlanmaya başladığımı biliyordum. Aynı zamanda realist bir kişiliğe de bürünmüştüm. Benim için artık maneviyattan çok işlev önemliydi.(2: Tek gerçek beklenti yarardır.) İnsanlara karşı hissettiğim bazı duyguların farkındaydım ama hepsi hayvansal güdülerden ibaretti. Sevme ve sevilme gereksinimlerim minimuma inmiş, görgü ve saygı reflekslerinin sadece toplumu kaostan kurtarmak üzere yazılmış olan kuralların etkileri olduğunu fark etmiştim. Algımda belirgin etkilerin varlığı kuşkusuzdu. (3: Heyy! Merhaba.)
Bazen bu mental yorgunluğu kaldıramıyorum. Bir seferinde o kadar birikmiştim ki, üzerimdeki tüm sinir, sitres ve yoğunluk yüzünden cümle kuramaz hale gelmiştim. Konuşmalarımdaki isim kelimelerinin yerlerini karıştırıyor, doğru fiil ve yüklemleri seçemiyordum. "Neden yüzünü hayvanın (havlunun) sadeke (sadece) bir tarafıyla karalıyorsun (kuruluyorsun)?" Çözümler arasında mukayeseler yaparken bir teorem dikkatimi çekti: Fiziksel acı ile sinir gerginliğini boşaltmak. O zaman da çok normal gelmişti şimdi de öyle. Çaydanlıktaki kaynar suyu sol elimin üzerine yaklaşık 4-5 saniye kadar döktüm. Hissettiğim rahatlama tatif edilemezdi. Teori, kesinlikle çalışmış; kafamın içindeki kararsız düşünce gürültüleri dinmeye başlamıştı. Elime soğuk su dökmedim, krem sürmedim, çünkü bu acı hissinin birkaç gün sürmesini istiyordum. Ne yazık ki izi kaldı, ama yine de denemeye değerdi. Tabi doğal olarak toplum bunu doğal karşılamayacağını biliyordum. Herkese yanlışlıkla döktüğümü söyledim. Aynı sorun için şimdi mi ne yapıyorum. Sanırım benim uydurduğum birtakım meditasyonlar ile. Son birkaç yıldır aklımda çoğunlukla beyaz gürültüden başka bir şey yok. Yine de ara sıra -sanki hatırlatırmış gibi- belirip kayboluyorlar.

Kaslarıma yön veremeseler de, bilincimin kontrolunü ellerine alamasalar da; aklımda, düşüncelerimde ve iliskilerimde varlar. Biliyorum, ben de bazen kendi sesimle kendime (3: İyi geceler Enis!) (2: İyi geceler Enis.) dedikten sonra: "Ne oluyor lan?" dediğim oluyor. Eminim dışarıdan bakınca da komik, sahtekar ya da sorunlu bir çehre bırakıyorumdur.