Agorafobim var nasıl yenerim?

Ben 33 yaşındayım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım çok içime kapanık pasif asosyal kaldım insanlardan kaçıyorum kendimi geri çekiyorum sosyalleşemiyorum öz güvenim yok okul hayatımda hep sessiz biriydim çok dışlandım aşağılandım dalga geçenler oldu ergenlik dönemlerinde kendimi eve kapatmaya başladım liseden sonrada tamamen eve kapandım askere falan gittim ama yine açılamadım zamanla daha da içime kapandım gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal geçti hâlâ aynıyım hiç evden dışarı çıkmıyorum kaygı endişe korku falan da var ama utangaçlık yüzünden bu hale geldiğimi düşünüyorum

Ailemle yaşıyorum kendime ait bir hayatım yok gelirim masrafım yok hiçbir şey almıyorum hiçbir yere gitmiyorum böyle yaşıyorum

Öncelikle ben hiç doktora gitmedim yani agorafobi var mı yok mu bilmiyorum ama durumumu anlattım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti dışardan korkuyorum bu korku sonradan oluştu ama kaygı endişe heyecan çok var bende bir de çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük biriyim kişilik yapım böyle okulda falan sıramdan kalkmazdım kimseyle konuşmazdım teneffüslere bile çıkmazdım arkadaşım olmuyordu kızlarla yakınlık kuramadım derslerimde başarılı değildim hep içime kapanarak yaşadım okulda aktivitelere katılmadım hep kenarda dururdum çok dışlandım aşağılandım dalga geçenler alay edenler sataşanlar oldu okul hayatım böyle geçti liseden sonra da eve kapandım ama okul zamanlarında az çok sokağa çıkıyordum yani 15 16 yaşlarından önceki dönemlerde sokağa çıkabilen biriydim ama diğerleri gibi girişken konuşkan sosyal değildim hep utangaç çekingen pasif kalıyordum sonra kendimi iyice kapatmaya başladım liseden sonra evde durdum askere falan gittim ama askerde de aynıydım herkes anlıyordu benim sessiz içe dönük pasif olduğumu askerden sonra yine eve kapandım 11 12 senedir hep evdeyim arkadaş çevre edinemedim hep yalnız kaldım kız arkadaşım bile olmadı hiçbir etkinliğe katılamadım bağlama çalıyorum ama eğitim almadım kendim öğrendim 20 senedir çalıyorum evde kendimi geliştirdim asosyalim hiç aktivitem yok dışarı çıkmıyorum yürüyüş bile yapmıyorum 20'li yaşlarımda sınavlara girdim 2 kere işkur programına katıldım bir kaç ay sürdü onlarda zaten ama oralarda da sessizdim hiç açılamadım gençliğimi hiç yaşayamadım 30 yaşından sonra da tamamen kapattım kendimi hayata geç kaldım hayatı kaçırdım kendimi güçsüz zayıf yetersiz eksik hissediyorum mesleğim yok işe giremedim öz güvenim yok insanlardan çekiniyorum utanıyorum böylece yaşlanıyorum

Sebebi dışlanmak ya da insanların bana karşı olumsuz tutumu diyemem ben kişilik yapımdan kaynaklı bu kadar içe dönük utangaç çekingen sessiz asosyal biriyim ama tabii çocukluk ve ergenlik dönemlerinde açılamadım kendimi aşamadım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi pasif yetersiz bir yetişkin oldum

Bilmiyorum çocukluğumdan beri istemsizce böyleyim yani diğer yaşıtlarım gibi konuşkan girişken sosyal öz güvenli olamadım hiç okulda bile kimsenin umrunda değildim hep dışlandım ilgilenen olmadı sokakta zaten dışlandım aşağılandım en güçsüz zayıf bendim askerde de açılamadım zaten yani gençliğimde hep eve kapalı geçti işkur programlarında da kimseyle konuşmayan biriydim insanlarla yakınlık kuramadım kendimi hep geri çeken biri oldum hiç arkadaşım yok hiç gezmedim eğlenmedim hiçbir aktivitem yok herkes gençliğini yaşıyor ben 1 gün bile yaşayamadım zamanla daha da içime kapandım dışarıyla hiçbir alakam yok

Bu durumdan nasıl çıkacağımı bilmiyorum çaresizlik hissiyle yaşıyorum hiç büyük hayallerim olmadı sadece müzisyen olmak isterdim ama eğitim alamadım bu yeteneğimi geliştiremedim bağlama çalmayı kendim öğrendim dışarıya açılamadım hep evde kendi çapımda çaldım durdum hâlâ çalıyorum ama yaşım ilerledikçe hevesim de azaldı en güzel yaşlarım asosyal işsiz aşksız yalnız mutsuz geçti hiç motivasyon kaynağım yok senelerce hep evde durmak beni fiziksel zihinsel sosyal duygusal psikolojik olarak olumsuz etkiledi kendimi hayata geç kalmış hissediyorum şu anda en büyük hayalim dışarı çıkmak temiz havada yürümek güneşi rüzgarı mevsimleri hissetmek belki en buyk ihtiyacım da budur hayallerim çok değil işim olsun sevgilim eşim olsun ve dışarda gezebilirim yeter bana sosyalleşemesem de olur

Evde egzersiz yapıyorum az çok yani ama genel olarak hep hareketsizim senelerdir yürüyüş yapamıyorum güneşe çıkamıyorum kemik sağlığım olumsuz etkilendi saçlarım dökülüyor kalbim ağrıyor motivasyonum yok kendimi hayattan bezmiş gibi hissediyorum çok zayıf güçsüz yetersiz eksik hissediyorum hiçbir deneyimim yok yaşanmışlığım yok her şey içimde kaldı gençliğimde yaşamak istediğim şeyleri yaşayamadım yapamadım yaşamayı beceremedim hayata tutunamadım evden dışarı bile çıkamayan biriyim ölüden farkım yok yaşıtlarım senelerdir çalışıyor gezdiler eğlendiler evlendiler bir tek ben böyle kaldım evde çürüyorum hayatın dışında kaldım insanlardan utanıyorum hayattan dışardan çalışmaktan korkuyorum sosyalleşmek imkansız geliyor bilmiyorum çaresizlik yalnızlık mutsuzluk içinde yaşlanıyorum seneler geçip gidiyor ben hâlâ aynıyım psikolojik destek alsam da faydası olacağını sanmıyorum

Zaten inançsız ve umutsuz yaşanmıyor ki ama aşamadığım şeyler var istesemde başaramıyorum adım atamıyorum senrlerdir çaresizim gençliğim hep eve kapalı geçti bu uzun vadede fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden beni mahvetti güneşe doğaya temiz havaya o kadar çok ihtiyaç duyuyorum ki ama olmuyor yapamıyorum seneler böyle geçip gidiyor en güzel yaşlarımı da kaybettim zaten

Ben zaten umutsuz inançsız değilim gençliğim hep umut ederek inanarak geçti zamanı vardı dedim sabrettim bekledim ama yıllar geçiyor hiçbir şey değişmedi çok büyük kayıp yıllarım var bunun telafisi yok ben her şey düzelir diye beklerken zamanla her şey daha da kötüye gidiyor çaresizim elimden bir şey gelmiyor ailem bile bana yardımcı olamıyor ki ailem sadece dışarı çık iş bul diyip duruyor bu hayatta beni kimse anlamıyor ben çocukluğumdan beri bu çıkmazın içindeyim ve aşamıyorum kurtulamıyorum yaşım ilerledikçe her şey daha da kötüleşiyor benim karamsarlığım bu yüzden yani çaresizlik güçsüzlük beni mahvediyor beni anlamayan biri bana asla yardımcı olamaz bir insan önce anlamak gerek ben hep dışlandım aşağılandım yargılandım utangaç çekingen içe dönük olmak benim tercihim değildi bunu ben istemedim dışarı da çıkamıyorum eğer çıkabilseydim zaten gençliğimi yıllarımı eve kapalı geçirmezdim bu olumsuz durum zamanla daha da olumsuzlaşıyor sürekli kendimi bir çıkmazda hissediyorum hayatta çoğu şeyi yaşayamadım hissedemedim eksik kaldım geri kaldım geçmişime dair hiç güzel yaşanmışlık anı yok geleceğimi şekillendirmek için kendimi yetersiz eksik hissediyorum zaten çocukluğu geçtim ergenliğimi hiç yaşayamadım ergenlik dönemi gelişim sürecinin en önemli evresi psikososyal gelişimimi tamamlayamadım ve eksik yetersiz zayıf güçsüz pasif bir yetişkin oldum hayatta kendime yer edinemedim toplumda yerim olmadı kendimi hep kapatarak yaşadım ben uzun zamandır böyleyim ve bu durumdan çıkış için umudum var ama çaresizlik ve ne yapacağımı nerden nasıl başlayacağımı bilmiyorum adım atmak için bir yol bulamıyorum olsa da cesaret edemem zaten

Maalesef ben evden dışarı çıkamıyorum dışardan korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum ve hiç öz güvenim yok bana basit gelmiyor koca bir gençlik evde heba oldu gitti hayattan bezmiş gibiyim yaşadığımı bile unuttum

Bunun bana hiçbir faydası olmaz benim zaten tek sosyalleştiğim yer internet yani kendimi yalnız hissettiğim için hep buradayım ve bu benim için bir sosyal aktivite

Ben zaten evde enstrüman çalıyorum yani bağlama çalıyorum bu benim en büyük tutkum ama eğitim almadım kendim öğrendim geliştirdim ve çalıyorum internet olmasa büyük ihtimalle hep bağlama çalarak vaktimi geçiririm ama sosyalleşmeye ihtiyaç duyduğum için ve yalnızlığımı gidermek için interneti kullanıyorum ben dışarı çıkamıyorum insanlarla etkileşim kuramıyorum etkinliklere katılamıyorum ve kendimce böyle sosyalleşmeye çalışıyorum

Ben zaten sosyal medya kullanmıyorum internetten gündemi takip ediyorum haber okuyorum araştırma yapıyorum video film izliyorum yani bunlar zaten günlük yaşamın bir parçası benim hiç arkadaşım yok kimseyle konuşmuyorum oyum bağımlılığım da yok zaten ben çok sık bağlama çalıyorum gün içinde yani internet olmasa yine en çok enstrüman çalarak vakit geçiririm bu yüzden telefondan uzaklaşmanın bana hiçbir faydası olmaz hatta kendimi daha da yalnız hissederim

Arkadaşım olması çok zor çünkü dediğim gibi içe dönük sessiz çekingen utangaç biriyim insanlarla yakınlık kuramıyorum kendimi geri çekiyorum

Ben kendime aileme de üzülüyorum ama kendime de aileme de hiç faydam yok ailemde istiyordu benim işe girip çalışmamı gençliğimi yaşamamı gezmemi aşık olmamı evlenmemi ama olmadı ailemi benim yüzümden utanıyordur bende hem kendimden hem ailemden hem de herkesten utanıyorum zaten

Haklısın inşaallah bundan sonra hayatımız daha güzel olur sende bunu yenersin hayatını istediğin gibi yaşayabilirsin

Benim durumum çok ilerledi ben gençliğim boyunca hep açılmak bunu aşmak istedim hatta çabalarımda oldu ama başaramadım olmadı hep tekrar kendimi kapattım istemsiz bir şekilde kendimi kapatıyorum içime kapanıyorum dışarı çıkmak insanlarla karşılaşmak beni korkutuyor dışarı çıkma konusunda insanların olmadığı sakin bir yer olsa köy gibi ya da doğaya yakın evlerin insanların olmadığı bir yer tek başıma alışabilirim bu dışarı korkumu yenebilirim sonuçta bu korku zamanla oluştu bende önceden yıllar önce çıkabiliyordum okul vardı askere gittim bizim bahçeli ev vardı 10 sene önce yıkıldı heryer bina olacağı için kaybettik o evi o evde bahçeye çıkıyordum iyi geliyordu yani benim korkum zamanla oluştu ama bu korkuya neden olan şey zaten içe dönük utangaç çekingen sessiz kaygılı endişeli öz güvensiz olmak bu yüzden kendimi hep geri çektim kapattım hep içime kapandım sosyalleşemedim öz güvenim gelişmedi ve dışarı çıkamaya çıkamaya korku oluştu senelerdir evde duruyorum insanlardan da çok utanıyorum çekiniyorum bunu yenmek bana imkansız geliyor bu halimle dışarı çıksam insan içine çıksam çok eksik yetersiz pasif sessiz çekingen kalırım herkes anlar ve dışlar yargılar beni bunu daha önce de yaşadım