Çocukluk ve büyümek arasında, arafta kalmış gibi hissediyorum bazen. Çocukken büyümeyi çok isterdim. Ufak tefek bir çocuktum. İtip kakanlara sürekli söylediğim şeydi bu "büyüyünce gösteririm sizeee" Büyüyünce anladım, büyümenin pek bi numarası da yokmuş. Çocukluğumu doyasıya yaşayamadım ben de çoğunuz gibi. Bazen dönüp bakıyorum da hatırlamak istemediğim çok "an" var. Her şeye rağmen çok mutlu olduğum, en mutlu olduğum zamanlardı. Çocukluğunu doyasıya yaşayan o azınlık kesimden kimler var?
Mahalle kültürü ile büyüyen son nesildim sanırım.. Gecekonduda büyüdük.. Liseye kadar çocuktum.. Sonra birden bir büyüme geldi bana.. Bir ağırbaşlılık.. Sanırım annemin çalışmaya başladığı döneme denk geldi..
Kardeşime hem abilik hem anne hem babalık yapmaya başladığım dönem..
Hep abim/ablam olsun çok isterdim.. Fakat şimdi düşünüyorum da Allah beni dünyaya "abi" olayım diye göndermiş resmen.. :))
Benim abim/ablam da olsaydı onlara bile abilik yapardım.. Öyle bir ağırbaşlılık, sorumluluk var üzerimde..