Hayattan son umudumu kestim, nerede en ufak bir umut parçacığı?

Yeter artık ne konuşmak istiyorum ne gülmek istiyorum, ne bir umut istiyorum, ben bu hayatta yaşayamıyorum, ben bu hayat için çok safım, olmaz olaydım, önüme gelen her kes tahammülsüz, sabırsız, empati yoksunu. Ama neden hep öyleleri benim karşıma çıkıyor, öldürecem kendimi artık, dayanamıyorum. Bu hayattan umut bekleyenlerde kabahat zaten. Hep derler iyi kalpli insanlar çıksın karşına ama nerede empati yoksunu var beni buluyor. Bir gram anlayış yok nerede kullanıyorlar empati hisslerini bilmiyorum,

umut yok mu artık hayatta?

Hayattan son umudumu kestim, nerede en ufak bir umut parçacığı?
Cevapla