Sizlerle bir şey paylaşmak istiyorum?

Dünden beri psikolojik bir kitap okuyorum, daha başlardayım. Başlarda aslında hepimizin yaptığı yanlış davranışlardan bahsediyor.
Her şeyi fazlasıyla kişiselleştiriyoruz.
Neden yapamadığımızı anlamak yerine tamamen kendimize “yetersizim, çirkinim, kimse beni sevmiyor, vasıfsızım” diyoruz.
Mesela, ahmet diye bir erkek düşünelim.
Ahmet hukuk kazanmak istiyordu ama sınav senesini boşladı, eğlendi tozdu çok az ders çalıştı.
Ama sonuç olarak hukuk kazanamadı.
Ahmet “çalışmadım boşladığım için hukuk kazanamadım “ demek yerine kendisini yargılayarak “ben hiçbir şeyi hak eden birisi değilim, iğrenç bir insanım ve daha hukuk kazanamadım” demeyi tercih etti.
Bu durumda ahmet , ilerlemeyi tekrar çalışmayı reddediyor çünkü sorunun temelini kendini kişisel yargılayarak buldu.
Yaptığımız en büyük hata bu ve bu hatayı sadece başarıda değil her yerde yapıyoruz.
Bunun daha birçok örneği var, mesela;
Yolda yürürken, dışarda, üniversitede. En güzel kıyafetlerimle gidersem gideyim insanların bana gülerek baktığını düşünüyorum, o an yürümek bile gözümde aptallaşıyor. Kendimi aptal gibi hissediyorum.
sonuç: aslında kimse bana gülerek bakmıyor, aptal değilim. Nasıl ben çevremdeki insanlara bakıyorsam onlar da bana bakıyor.
Aradaki farkı anladınız mı?
Yaşadığımız en basit olayları bile kişiseleştiriyoruz.
Günümüz güzel geçerken , örneğin birden arabanız kaza yapınca “hayatın bana zoru var kesin, bu ne böyle hep başıma bir şeyler geliyor” diyoruz ama aslında arabamız her gün kaza yapmıyor ki? her şeyi kişiselleştirip. Kendimizi yargılamak bizi yavaştan depresifliğe, depresyona sokuyor. Bunu sizlerle paylaşmak istedim;)
Umarım dediklerimi anlaşılır yazmışımdır.