Nasıl düzeleceğim?

Aylardır ailemle mesafeliyim. Son zamanlarda iyice koptum. Yalnızlığa o kadar alıştım ki insan yüzü görünce huysuzlaşıyorum. Kimseyi görmek istemiyorum etrafımda. Tabi şu da var ki yüzünü dahi görmek istemediğim insanların evinde yaşıyorum, ekmeğini yiyorum, suyunu içiyorum, bildiğin yük oluyorum. Üstelik hiçbir işe de dokunmuyorum. Üstüne üstlük üniyi de bıraktım hiçbir meşguliyetim yok. Yat kalk uyu ve çemkir. Ben ne yapıyorum? Yazmaya utandığım birçok kötülük var aileme yaptığım ve çevremdeki insanlara. Aslında hiçbir şey yapmıyorum ama çok şey yapıyorum. İyice psikopatlaştım sanırım insani hiçbir duygu kalmadı içimde. Kendimi bile önemseyemiyorum. Hayattaki hiçbir şeyi önemsemiyorum. Herkesi soğuttum kendimden. Kendimi de kendimden soğuttum. Önceden ne kadar da saftım meğer akıllanmak bana harammış. "Bir gün başıma bir şey gelse tabutumu taşıyacak dört kişi bile yok" demişti ya biri benim taş çatlasa çıkar belki o kadar ama canı gönülden taşıyacak hiç kimse yok. Hiç kimse... Nasıl düzelicem bilmiyorum ama ne eskisi kadar iyi ne şimdi ki kadar kötü olmak istiyorum. Mümkün mü bu bana sizce?