Nasıl düzeleceğim?

Vay dostum vay , neler yaşamışsın bir de bize bak lisedeyken tembeldik derslere işlemlere aklımız yetmedi bir kulağımızdan girdi öbüründen çıktı.. sınıfta kalıcaz dedik tek başıma dersleri anlamıyorum dedim bir gün okula gitmeye üşendim zaten karne de kırıklar kalacaktım sınıfta onu görmeden ayrıldım.. eve kapandım bilgisayarın bağımlısı oldum ve rahat yaşamın ye iç millet ne yapmış izle film izle her istediğini gör netten bu sonra keyif haline dönüştü ne varsa bilgisayarın önünde yedim obezite oldum hiç kendimi göremedim.. fiziksel kusurlarım çıktı , sonra yine bocaladık güçsüz özgüvensiz iradesiz hissettik tek başıma hayata yabancı ve geri hissettim hala da hissediyorum her aklıma geleni yapamıyorum.. benden küçüksün ama neler yaşamışsın ama ben şimdi bir yerden tutmaya bile korkuyorum hiç bu hale düşmeden herşey olması gerekiyordu eve belki geç değil yaşım 25 ama korkuyorum dostum bu rahatlık gidecek diye kendimi hırpalıcam diye.. sosyalleşicem bilgisayarı bırakıcam diye çok korkuyorum başka biri olmakdan.. benim bir kız arkadaşım olması evlenmem , araba kullanmam , yurt dışına seyehat etmem ne bileyim bir ölünün dünyaya yeniden gelmesi yaşaması gibi imkansız gibi tek başıma desteksiz çok zor.. keşke bir kez olsun yaşayabilseydim hayatı insanlardan ve hayatın sunduklarından hep kaçtım kaçmaya devam ediyorum.. keşke o güzel kalbin dileğin gibi benim hayatımda güzel olsun ama imkansız ben senin yaşadıklarının milyonda birini bile yaşayamam bu kafayla..

Kanka gerçekten ne zaman istersen, o zaman değiştirebilirsin hayatını :) Gerçekten hiç birisi imkansız değil, sadece bunca zamandır sosyal ortamda bulunmamandan kaynaklı bunlar. Doğduğumdan lisenin ikinci senesine kadar cidden ben de böyleydim ve hiç ama hiç arkadaşım yoktu, daha o yaşta gelecek kaygılarım vardı. Hep işe yaramaz muammelesiyle karşılaşıyodum, özellikle ilk lisemde böyleydi. Bu işe yaramaz muammeleri, işittiğim boş azarlar ve bir insanın bile aşağılanamayacağı kadar aşağılanmak sınıfta kalmama sebep oldu. İyice içime kapandım, ölmek istediğim zamanlar oldu. Çok şükür aile içi problemim olmadı ama çevrem tarafından hep hor görüldüm. Psikolog psikolog gezmiştik Eminönünde... Hiç unutamam o zamanları, çocukluğumu yaşayamamıştım, şimdi çocuk gibi davranırım ara sıra. İmkansız geliyordu her şey, mesela liseyi bitirmek, üniversite artık uzak bir hayaldi, o kadar diyim. Şu an Akdeniz Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi - Heykel bölümü 2. sınıf öğrencisiyim. Yüksek lisans ve doktoram için sağlam bir portfolyo ve bilgi biriktiriyorum. Ölmek isterken, cidden bir hiçlikteyken buralara geldiğime ben bile inanamıyorum. Sadece bir tane sosyal bir insanla tanışsan bile emin ol hayatın o kadar değişecek, o kadar fazla insan tanıyacaksın ki sen de şaşıracaksın. Çorap söküğü gibi kendiliğinden akacak insanlar hayatına :) ve bu şey özgüvenini sağlamlaştıracak. Hani bırak kiloymuş fizikmiş eğitimmiş, insanlar konuşmana baksınlar. Hem hiç bir insan mükemmel değildir, ben de mükemmel ya da iyi bir insan olduğumu düşünmüyorum mesela. Emin ol tek bir insan (erkek veya kız hiç farketmez) hayatını acayip değiştirecek.

Hem kimseye de aldırış etme, istersen 10 istersen 15 sene geç başla hayata. Geriye kalan bütün ömür senin, hepsi sana ait ve hepsini yaşayacaksın. Erken geç kavramını hala çözebilmiş değilim. Yaş faktörü saçmalıktan ibaret, boş stres malzemesi sadece.

Ama imkansız tek başıma aklım ermiyor hiç bir şeye hep bir geri adım önce liseni bitir güzel bir iş bul kendine bak sosyalleş birini bul gibi şeyler aklıma yapacaklar listesi olarak gelmiyor.. beni hayata herşeye karşı elimi kolumu bağlayan bilgisayar ve rahatlığın bağımlılığı.. bunları bırakıpda başka bir hayat düşünemiyorum bu psikolojiyle.. Sen mükemmelsin dostum benim gibi canım bilgisayar bağımlısı a-sosyal nereye elini kolunu koyacağını bilmeden kendini bir 9 sene odada hapis edemezdin ya gezmeden.. Ama ben ettim ve bu hayatada alıştım şimdi bırakmak zor geliyor. Keşke benimde çevrem olsada hor görülsem ama yok hiç çevrem olmadı.. ne yaptıysam ben kendime yaptım.. Bende antalyadayım ama bırak akdeniz üniversitesine gitmek kapısının önünde bile geçmedim bugüne kadar ben ezik hissediyorum yaptığım herşey çocukça dış görünüşüm ve sesimden anlaşılır.. Antalyayı benden çok gezmişsindir ortamlara girmişsindir ama ben 10 Nisan 2012 tarihinden bu yana evimdeyim.. Sen kendini bu yaşadığım ortama ait hissetmiyorsun ki birini tanımışsın aklını kullanmışsın almış yürümüşsün benim öyle bir şansım yok fiziksel kalıcı kusurlarım var yürümeme görmeme duymama engel değil ama olsun var sonuçta engelli kimliğim ve aylığım var bu kadar saldım hayatı tek düşüncem midemi doyurmak obezite oldu çok acıkıyor çok genişledi. başa çıkamıyorum.. Ben bilgisayarı bu rahatlığı bırakmadan , fiziksel kusurlarımla barışık olmadan dış görünüşümü yenilemeden insanlarla görüşmek istemem aksine kaçarım

Benim bir kuzenim var amcamın oğlu adı muharrem benden 4 yaş küçük , Küçükken boyu benden kısaydı ama onun babası zengin ve aklını kullandı gitti protein tozları , spor salonları , egzersizler bilmem ne her haltı bilip boyunu 2 metre yaptı.. sevgilisi var , arabası var o da kıbrısta üniversite okuyor. sesi kalın , yakışıklı , kıyafetleri var , hayattan zevk alıyor her dilediğini yapıyor her istediğini gerçekleştiriyor çok sosyal her haltı biliyor kendine güveni var para da özgüveni de tavan.. bir de bana bak şişman , obez , fiziksel kusurlu doğuştan bir gözü şaşı yüzde 20 görme sol kulak işitme kaybı. vücut çatlaklı , boyu kısa , işi yok gücü yok, karakteri yok , değişmeye bile aciz.. herşeyi salmış bir kişilik dişleri çürük bakım para istiyor saçı kuaför yüzü görmek istiyor , vücut kirleri hamam istiyor.. istiyor da istiyor.. düzelsek kız bulsam bile nafile ona istediklerini veremem yuva kuramam fakiriz sadece çalışmakla da olmaz.. onu bırak zaten hayatta bir ben yokum karakterim yok ne yapmak istediğine dair en ufak fikir yok. hayatı eğlence bilgisayar sanıyor.

Keşke senin için elimden bir şeyler gelse :( Yemin ederim böyle zengin bir velet olsam, ekmek elden su gölden gelse, yemin ederim sana destek olmak için elimden geleni ardıma koymazdım. Ama yine buradayım, elimden ne gelirse vermeye de hazırım, sadece bu hayatın zevklerini sen de gör isterim, gerçekten çok isterim hem de. Ben de epey bilgisayar bağımlısıyım, 10 yıllık steam hesabım var ve saatlerimi verdiğim 250 - 300 arası oyunum var. Ama kendime şans vermek istedim sadece ve gerçekten hayalimdeki hayat olmasa da istediğim hayata ulaştım sayılır ve bu süreçte çok tatlı olaylar yaşadım 😊 Ama hayalimdeki hayata da ulaşacağım yaşadığım sürece. Senin de bu sürece dahil olmanı çok çok isterdim. Seni tanımıyorum, hiç görmedim, hiç bilmiyorum ama cidden aşırı ısındım sadece. Ve aynı şehirdeymişiz de haberim yokmuş 😅 En azından ne zaman konuşmaya ihtiyacın olursa ben her zaman buradayım, burada olmaya çalışacağım. İrtibatımızın kopmaması için istersen takipleşe de biliriz. Bütün kararlar sana bağlı, ayrıca seni zorlamakta istemem böyle bir şey için ama senin gibi insanların iyi olmasını istiyorum sadece 😊

Sağol , Ama ben böyle bir yardımı kabul edemezdim sanki.. paran sende kalsın.. ben acınmak istemiyorum ama acınacak haldeyim.. Bende çok isterim bu 25 yaşıma gelene kadar gençlik nedir gezmek tozmak eğlenmek nedir hiç bilmedim , dolu dolu yaşayamadım 16 yaşından 25 yaşına kadar eve hapisim... keşke hiç bu hallere düşmeden en başta olsaydı herşey o zaman korkmazdım endişe duymazdım ama oldu işte şimdi geç değilse bile çabalamaya korkuyorum.. kendime şimdi verilebilecek ilk en büyük hediye zayıf olmak ama onu da yapamıyorum 9 yıldır şişmanım kilo yüzünden kabuslar görüyorum midemi tutup da hiç zayıf olamadım.. bu kapalı yerde zayıflık zor tabi.. oyalanacak yemek yememek için beni oyalacak bir şey olsaydı hayata.. İşte ben bilgisayarı ve yan gelip yatmayı bırakıp da kendimi göremiyorum kendime değer veremiyorum midem aç odan oyuncağın bilgisayar hazır yan gel yat ye iç diyorsun ama ötesi yok işte.. ben insanlardan kaçıyorum kimseye yüzümü göstermedim.. bir de ben ulaşsam istediğim hayata , istediğim hayat hayal diye bir şey yok hiç kurmadım ama işte en azından gezmek tozmak dilediğini yapmak kendine güvenmek ama oldum olası olmadı..

2012 yılından beri hep aynı şey.. düzelmek para istiyor , güç istiyor , sabır istiyor , akıl istiyor istiyorda istiyor.. ben bir psikolog arıyorum piskoterapi için ama yok parayı halletsek mesefa sorunu çıkıyor nasıl gidip gelicem.. ilkokul arkadaşlarımda bana takmadı dinlemedi.. aynı şehirde olmamız güzel ama uzağızdır herhalde çok isterim reelde birine bir arkadaşa içimi dökmek çözüm sunmasını.. İlk defa bende bu kadar birini sevdim arkadaş olarak pozitif ve suçlamadan bakan olaya.. keşke sendeki aklın yüzde biri bende olsaydı , ben kendimi yönlendirmekden korkuyorum yabancı ve geri hissediyorum herşeye.. özgüvensizin özgüvensizim dünyadaki en büyük özgüvensiz kendine inanmayan ve kendini düşünmeyen bir tek benim.. bir yolunu arıyorum böyle hiç yaşamıyorum gibi sürekli aynı odayı görüyorum hiç bitmeyecek gibi bu ızdırap.. ne yapacağım bilmiyorum diyet denicem yine devam ettirebilirsem.

Anlıyorum kankam ama dediğim gibi ne zaman istersen benimle iletişime geçebilirsin, hani ne zaman istersen. Yine içini dökmen gerekirse ve kimse dinlemiyorsa ben dinlerim, hiç yardım edemeyecek olursam da dinlerim sonuna kadar, verebildiğimi veririm. Umarım ki tez zamanda her şey yoluna girer ki ben inanıyorum, cidden inanıyorum çünkü senden çok daha kötüleri de vardır eminim. Sen bu işin üstesinden geleceksin, belki de birisi girecek hayatına hiç beklemediğin bir anda ve hayatın kökünden değişecek :) Hayal gibi ama bazen o hayal gibi zamanları yaşıyoruz işte biz ne kadar imkansız görsekte. Buradayım, burada olacağım, istediğin zaman yaz valla ya hiç çekinme 😊 Aksine ben de mutlu olurum yazarsan 😌

Sağol burda olsan da olmasanda.. Keşke senin gibi pozitif bir pencereden bakabilsem hayata.. ama ben istemez hiç bir şey yapmazsam kimse girmez hayatıma ve değiştirmez komple.. Değişecek olsam 9 sene içinde değiştirdim 16 yaşından 25 yaşına kadar zamanı heba etmezdim ama ettim kabullendim kendime güvenim yok 4 x 4 lük hayatım olsun olsa da şimdi istemiyorum sanki bu piskolojiyle hiç girmediğim bir ruh haline bürünmek beni korkuyor.. ufak adımlar yapıcam ilk iş kiloyu halletmek onu vermek bile çok zor 9 sene şişman yaşıyorum , özgüvenim yok , kimseye kötülüğüm yok kendimden başka.. diyete giricem yarın felan umarım tutarım yürüyüş yapıcam bir yerden başlıcaz ama sanmam ki zayıf olayım diyet kalıcı olsun.. bende yalnız kiloyla kalmiyim çok zor.. beni bilgisayar ve rahatlık bırakmıyor bir şey yapacak..

İşte böyle

Kanka çok çok çok özür dilerim, cevaplayamadım, işler aşırı aşırı yoğunlaştı 😓 Şu an çıkmazın içinde hissediyorsun kendini biliyorum ama inan bana sen kendine inandıkça, kendine olan saygını arttırdıkça emin ol her şey domino taşını devirmişçesine böyle tıkır tıkır gelecek. Ve iyi ki diyeceksin. İkimiz de daha çok genciz, sen 25 ben 24 ve önümüzde bize bir şey olmadığı sürece daha çok ömrümüz var. Bu yaşta her şeyin başlangıcını yaşayabilirsin, bu çok normal ama insanlarımız bunu anormal olarak görüyor. Hayır abi, kesinlikle anormal değil. Ben de bir şeylere (sözde) geç başladım, geç atıldım, onu şunu bunu geç yaptım, yapamadığım da zibilyon şey var. Ama bu bana mâni olamaz ki kanka, sana da olmamalı. Bu duvarı büyük bir hiddetle tamamen kırabileceğine inanıyorum ben :) Şu an ne benim dediklerime inanacaksın, ne de şu an için kendi yapabileceklerine ve cesaretine inanacaksın ama olacak, bu olmak zorunda kankam. Dediğim gibi bendeniz Can, nickim de gördüğün gibi bütün adım ve ne zaman istersen hani sosyal medyadan, ordan burdan beni istediğin zaman rahatsız et, hiç çekinme :) Çok çok daha iyi bir insan olacağına inancım ve saygım sonsuz ❤ Burda ki iyi insandan kastım başkalarına değil de kendine yaptığın haksızlıktan ötürü dedim yoksa gayet güzel konuşuyorsun, gayet saygılısın da :) seni kim sevmez ki...