DEĞİŞİM YAŞARKEN BOŞLUĞA DÜŞMEK?

Hayatında neleri neden yapmak istediğini kafanda oturtman gerekiyor olabilir. 22 yaşındayım ve ne yapmak istediğimi kafamda yeni yeni oturtuyorum. Şu ana kadar yapmak istediğim şeyleri neden yapmak istediğimi kafamda oturtamamıştım. Belki de kafada oturma meselesi yaşla alakalıdır. Veya belki de bu söylediklerimle hiç alakası yoktur bilemiyorum.

Bir alışkanlığı değiştirmek oldukça zordu. Aynı şey ilişkilerde de vardır. Çok bağlandığın biriyle ayrıldığında kendini amaçsız hissedersin. Kendine yapacak bir şeyler, onla olan zamanını dolduracak bir şeyler ararsın. Sen şu an radikal kararlar alarak kendi hayat akışını değiştirmişsin. Hayatın farklı bir yöne akıyor. İhtiyacın olan en büyük şeylerden birisi motivasyon. Çok tembel birisi spora başladıktan bir hafta sonra sporu bırakır. Çünkü kendisine eşlik edecek, vaay kardeşim fenasın diyecek kimsesi yoktur. Boşluğa düşmemek için yanına bir yoldaş arayabilirsin kız veya erkek. Spora onla git, spordan sonra eğlenmek için beraber bir şeyler yapın. İnsanın en büyük savaşı kendiyle olur. Kendinle de en çok yalnız başınayken savaşırsın. Eski akışa direnmek büyük güç ister. Yolunu değiştirmek ise sana yardımcı olacak insanlarla olur. Sosyal biri ol. İnsanların seni kabul ettiğini gördüğünde ben işte buyum diye sevinip sen de kendini kabul edeceksin.

Büyük değişim süreci her daim sancılı olur ve önemli olan o süreci aynı irade ile atlatabilmektir.

Örneğin vaktiyle 2. Mahmut sarık yerine fes kullanımını zorunlu hale getirmişti ve bunu duyan halk fes kafir işidir mutlaka sarık olmalı diye sokaklara dökülmüş ama sonucunda karar aynı kalmış. Yüzyıllar sonra Atatürk bu defa fesi sayaklayıp şapka zorunluluğu getirdiğinde bu defa yine benzer topluluklar fes dinen makbul olandır, şapka kafir işidir diye karşı çıkmışlardı oysa bu kanundan yüzyıllar öncede fes yeni getirilmişti.

Burada insanların dini bahane etmesi aslında değişime karşı direnmenin bir metaforu oluyor. Yani alışkanlıkları bırakmak zordur ama bazen gereklidir.