Hayattaki acılar insanı olgunlaştırır. Sizi olgunlaştıran hangi acınız oldu?

İyi ki geçiyorsun zaman. ya acının en derinime işlediği bir anda donsaydın.' demiş ya hani mevlana...
anlaşılacağı üzere, aşkla yoğrulan biri için bile acı bataklıktan başka bir şey değildir.

muhtemelen, bize olgunlaştığımızı düşündüren, acıya her seferinde daha hazırlıklı oluşumuzdur. hele ki kendi algılarımız çerçevesinde, bahsedilen 'en uç acıları' da tattığımızı düşünüyorsak vay halimize. böylelikle elimizde dolu mazeretlerimiz ve üzerimizde 'hayatın sillelerine rağmen yıkılmayan adam' pelerinimiz ile rahatlıkla güçlü olduğumuzu iddia ediyor olabileceğiz dünyaya ve kendimize.

kuvvetle muhtemel mutsuz geçen bir ömrün sonunda, 'hicran, yine hicran mı bu aşkın sonu söyle' şarkısından beter olmuş olacağız. acıya dayanıklılığımızla övünürken gülmeye mecalimizin kalmadığını fark ettiğimizde ise çok geç olacak..