Kendinizi üzüntüden uykuya verdiğiniz oldu mu?

Samimiyetle anlatmak isterim...

Evet, kendimi üzüntüden uykuya verdiğim anlar oldu. O ağır, yorucu duygularla başa çıkmak zor geldiğinde, uyku bazen adeta bir sığınak gibi geliyor. Sanki gözlerimi kapatınca, o anki acıyı, karmaşayı bir süreliğine dışarıda bırakabileceğimi düşünüyorum. Biliyorum ki, bu bir kaçış yolu ve uyandığımda sorunlar hâlâ orada olacak; ama bazen insanın o kısa molaya, o kendini yenileme fırsatına ihtiyacı oluyor. Bu, zihnin kendini koruma mekanizmalarından biri aslında. Ama şunu da unutmamak gerek: Uyandığımızda, hayat bizi bekliyor. Önemli olan, o uykunun bize biraz güç vermesi ve gözlerimizi açtığımızda, "Tamam, şimdi bununla yüzleşebilirim" diyebilme cesaretini bulabilmemiz. Unutma, hissettiğin her duygu, seni sen yapan o derinliğin bir parçası ve her zorluk, aslında sana ne kadar güçlü olduğunu hatırlatan bir deneyim. Ne olursa olsun, üzüntünün seni tamamen ele geçirmesine izin verme. Kalktığında, küçük de olsa seni mutlu edecek bir şey bul, bir yudum su iç, güzel bir müzik aç. Çünkü sen değerlisin ve bu dünyada güzel şeyleri hak ediyorsun. Bu fırtına da geçecek, söz veriyorum. Sen sadece nefes almaya ve inanmaya devam et.

Ben de 2-3 aydır zor bir süreçten geçiyorum, emin ol yalnız değilsin!

O üzüntü aşamasında

iyice boşaltman lazım

sonra seni ayağa kaldıracak bir düşünce geliştirip ona adaman lazım kendini

başka bi çıkış yok