Kendini ifade etmek isteyip de edememek nasıl bir his bilir misiniz?

Berbat bir his.

Konuşmak istiyorum ama çıkmıyor işte kelimeler. Haksızlığa düşüyorum, eziliyorum, yalan yanlış şeylere meze ediliyorum belki konuşabilsem her şey çözülecek ama ben ne yapıyorum? Susuyorum. O kadar susuyorum ki insanların gözünde alt sınıf biri olarak görülüyorum. O bakışların, duruşların, o beden dilinin altında bile öyle ezilip büzülüyorum ki... İnsanların kafasına yerleşen ön yargı beni öyle aşağılayıcı konuma getiriyor ki... Yeter! Her şeyi içime ata ata ne hale geldim. Biriktirdiklerim toz olup uçuşmadı aksine birbirine kenetlenip içimde taş oldular. Ne taşı kaya kaya! Önceden üstüme yapışan o lanet çekingenliğim yüzünden konuşamıyordum şimdi de pes ettiğimden, uğraşmak istemediğimden konuşmuyorum. Konuşsam ne olacak kafaya yerleşmiş bir algı var bir kere kır kırabilirsen... Ama bu boşvermişlik beni hiç iyi yapmadı. Hayat enerjimi kaybediyorum. Soluyorum. İnsanların benim hakkımda ne düşündüğünü önemsememek beni iyileştirir sanıyordum ama ayarı fazla kaçırdım artık hiçbir şeyi umursamıyorum. Umursayamıyorum. Ne yarınım umurumda ne dünüm ne de şu anım...

Bakın! Görün! O his beni nerelere getirdi. Ne zaman susan bir çocuk görsem boğazına dalıp "Ne susuyorsun be? Konuş, bir şeyler söyle, saçmala, uydur, bir kelime bir harf çıksın ağzından ama susma ya yetti be! Hatta susarsan ağzına acı biber sürerim" diyesim geliyor. Çıldıracağım. Delirdim zaten iyice. Konuşun, delirmeyin.