
Düşünsenize 25 sene sonra evlatlık olduğunuzu öğreniyorsunuz. O güne kadar çok iyi bakılmış, çok mutlu bir hayat sürmüşsünüz. Yine de merak edip gerçeklerin peşine düşer misiniz?

Düşünsenize 25 sene sonra evlatlık olduğunuzu öğreniyorsunuz. O güne kadar çok iyi bakılmış, çok mutlu bir hayat sürmüşsünüz. Yine de merak edip gerçeklerin peşine düşer misiniz?
Gizliden gizliye arardım. Kim olduklarını öğrendiğimde de uzaktan uzağa gözlemler, nasıl insanlar olduklarını görmeye çalışırdım. Ama kesinlikle karşılarına çıkmazdım. Yıllar sonra çocuklarına kavuşsalar ne, kavuşmasalar ne...
Ayrıca sevinme ihtimalleri olduğu kadar, hoşnut olmama ihtimalleri de var. Bu ihtimal bana çok ağır gelir.
Evet, gerçek ailemi merak ederdim. Bu dürtüye kimsenin karşı koyabileceğini düşünmüyorum. Ama beni o güne kadar yetiştiren ailemle de film veya dizilerdeki ergenler gibi "beni kandırdınız, bana yalan söylediniz" gibi sözlerle tartışmazdım. Cidden o da ayrı bir saçmalık. Seni o güne kadar getirmişler, büyütmüşler. Öz ailenin yapmadığını yapmışlar. Daha da hayran olur insan.
Cevap
27Cevap
Çok zenginlerse neden olmasın falan diyormuşum 😄
Şaka bir yana ben çok gururlu biriyim ve acayip derecede gurur yaparım ayaklarıma kadar gelip kapansalar yine de umurumda olmaz bırak gidip aramayı
Yani insan ister istemez arardım sanırım.
Zaten herkes beni evlatlık zannederdi. Ailem de herkes esmer ben sarışın olunca evlatlık mısın diye soran çok olurdu 🤦♀️🤦♀️çok şükür değilim 😬😬😂
Benim yakın bir akrabam 3 yaşındayken bir çocuk evlat edindi. Çocuk 22-23 yaşına geldiğinde gerçek ailesi çıktı ortaya. Çocuk onları istemedi. Bence aramamak en doğrusu.
Evlatlık olmam imkansız Babamın kopyasıyım. Velhasıl evlatlık olmuş olsam merak edip ailemi aramam. Çünkü benim zaten bir ailem var. Onca zaman beni aramayan ki aramış olsa dahi istemem.
Ararım ben şahsen merak ederdim
Aramazdım beni bırakanları umursamam.
Simdi anlatayım gül biraz ailedeki herkes esmer ben havuç saçlı çilliyim ablam canim sıkıldığı için babam seni karakoldan getirdi biri bırakmış seni oraya derdi ( babam polis ) bende anneme gidicem diye ağlardım yas 5/6 sonra ablam üzülürdü benim ağlamama annem pazardan gelene kadar ağlardık birlikte.. ergenlikte ben derdim anneme kan grubumuz neden farklı babamla senin pozitif benim negatif sonrasında araştırdım anne ya da baba biri negatife yakınsa cocuk negatif olabiliyormuş... babam ameliyata girecekti hakkını helal et kizim ne olur ne olmaz dedi , dedim son bi iyilik yap ozmn gerçek ailem nerde söyle 😄😄 essek sıpası bu sir benimle mezara gider demisti gülmüştük saatlerce 😄😄 soruya gelirsek , gerçek ailem bir gün ciksa , gitmem bu anne babami asla bırakmam..
Ailemde kimseye benzemiyor olmam bazen bende de şüphe oluşturuyor. Eğer böyle bir gerçekle yüzlesseydim; ilk yapacağım şey, kimseye hissettirmeden onları j nasıl insanlar olduklarını ne yaptıklarını gerçekten pişmanlık duyuyorlar mi diye gizli gizli gözlemlerdim Sonra da onlarla iletişime geçerek, beni neden bıraktıklarını niçin bu kadar zamana geçmesini beklediklerini sormadan harjeet etmezdim. Bunca vakit birlikte yaşadığım ailemin beni kanindanmis gibi sevip , görmelerini bir sineye çekip gidemezdim ama eğer gerçek anne babamin kayda değer gerekçeleri varsa ve ben buna inanırsam o zaman benimle yakın samimiyet kurmalarıa izin verirdim. Evet çok gururluyum arkadaşlar.
Beni büyüten ailemden evlatlık alınma hikayemi dinlerim ona göre karar veririm.
Eğer ki beni zor durumda olduklarını düşünerek bakamayacaklarını bilerek vermişlerse biyolojim ailemi ararım ama beni vermelerindeki tek sebep istememeleriyse ben de onları istemem hayatıma kaldığım yerden devam ederim
Öncelikle Allah kimsenin basına vermesin. İnsan daha doğmadan hayatını elinden alıp geleceğini çalıyorlar resmen.. ben arar bulurdum sonra da bi güzel içimdekileri döker giderdim. Hak ettikleri cümleleri onlara söylemeden gözüm açık gitsin istemezdim.
İlk etapta biraz hüzünlenirdim, sonra yine mutlu mesut onlarla yaşardım değişen bir şey olmazdı. Öz ailen senden zaten vazgeçmiş oluyor. Diğerleri ise seni seçmiş, şartları zor olan yetiştirme yurdunda kalmamışsın, biyolojik bağın olmamasına rağmen insanlar seni öz evlat gibi bağırlarına basmış, eğitmiş, büyütmüş ki sevgi emektir zaten. :)
Zor bi soru zaman zaman böyle şeyler duyduğumda ister istemez ben olsam ne yapardım diyorum… ama ne yapacağımı nasıl bi tepki vereceğimi kestirmek zor… hayatım temelinden sarsılmış düzenim bozulmuş gibi hissetmeden edemezdim sanırım…arayıp bulmakta zor o saatten sonra bulmamakta…
25 sene sonrasında öğrenirsem evlatlık olduğum aileye de kızardım. Bu yaşıma kadar beni niye kandırdığını bir sorardım. Tamam, ailem gibi davranmış olabilir ama yine de dürüst olmalıydı diye düşünürdüm.
25 sene sonra da ailemin kim olduğunu öğrenmek isterdim. Niye beni evlatlık vermiş olduğuna göre de tavrım değişirdi.
Aramam. Şimdiki ailemden daha iyisini ne bulabilirim ne bulmak isterim. Biolojik ailem karşıma gelse kafamı kaldırıp bakmam sanırım onlara olan öfkemden değil kendi aileme duyduğum sadakat hissinden ötürü.. iyi ki bu aileye denk gelmişim diye birde şükür duası ederim jdjdjd
Biyolojik aileden çok fakirde olsa zenginde olsa bakıcı aile yaşardım. ancak araştırırdım. Neden evlatlık verilmişim, kaçırıldımmı vs vs. cami bahçesinde bulunmuştur ibaresini görürsemde arkama bile bakmadan bakıcı aile ile yaşamaya devam ederim. kan bağı olmadığı halde insanlar el bebek büyütmüşler. vefasızlık yapıp , biyolojik aileye dönmek yanlış olur.
Aramam. Benden vazgeçen insanlardan ben de vazgeçerim. Umurumda olmazlar. Kazara bir gün karşılaşsam bile benden uzak olmalarını söylerim.
Ayrıca şu an bulunduğum ailemle de görüşmeyi bırakırım. Yıllarca yalan söylemiş olmalarını kabul edemem.
Aramam cunku ailemden cok memnunum. Bazen muge anliya cikanlara bakiyorum. Neden diyorum. Once atmissin sonra niye pesine dusuyosun. Ben evlatlik olsam oz ailem benim pesime dusse donup bakmam bile. Anneme babama saygisizlik olur. Beni buyutmusler bu yasa getirmisler bir kere bile ote git dememisler oz aile fos olurdu. Merak bile etmem
Bunu düşünürüm bazen. Kendime verdiğim cevap hiç değişmedi. Kesinlikle aramam. Sebebi her ne olursa olsun benden vazgeçmişlerse tekrar hayatlarına müdahale olmamın bir gereği yok diye düşündüm hep. Sınanmadığım bir acı üzerinden yorum yapmam kolaydır belki bilemiyorum.
Büyüten kişi gerçek ailedir. Doğurup bırakanlar değil. Bu sebepten umrumda olmazdı.
Ararım daha zenginse falan iyi olur. Fakirse tanışırım ama evlatları olduğunu söylemem.
Bu çok hassas bir konu arardım. Mesela bana göre öz olan kuzenim öyle. Annesi babası trafik kazasında vefat edince akrabaları istememiş. O biliyor bu durumu ve tabi ki bir sürü travmalar atlatmıştı.
Hayatta aramam. Evlatlık olduğum aile kötü davranmış olsa bile aramam.
Gerekırse tek basıma ayrı eve çıkarım , evlatlık edinen aıleyle arama mesafe koyarım. Asıl aileme bulaşmam bile.
İçinde bulunduğum şartlar göz önünde bulundurulursa sadece hesap sormak için arardım. Normal şartlarda aramazdım bana bakan aileyle yaşamıma devam ederdim. Beni istemeyeni ben hiç istemem. Beni büyüteceklerr emek verecekler sonra öz diye hazır çocuğa konacaklar oldu
Merak ederim ama uğraşmam, bir de onları tanımak onlara alışmak falan. Bulması ayrı dert bulunca alışması ayrı dert. Gerek yok herkes hayatına devam etsin
Ben aramam. Arayanlarıda anlamıyorum seni çöp gibi atıp terk eden şahsiyetleri merak edip arama telaşına neden girerler? Ben aramaya layık bile görmem. O değeri vermem
Ararım, fakat bana bu hayatı veren, beni bu yasa getiren ailemden de asla vazgeçmem. gerçi arada şüphe etmiyor değilim acaba gerçek çocukları'mıyım diye😜
Meraklı birisiyim normalde de zaten pesine düşerdim net ama sonrasında nasıl hareket edeceğimi kestiremiyorum
Bilemiyorum yaşamadan. Ama onları reddederdim kabul etmezdim asla
Benim en ihtiyaç duyduğum zamanlarda ailem yoksa bu saatten sonrada olmasınlar
Bir kez olsun görmek isterdim. İnsan merak eder. Yüzleşmek o duyguyu biriktirmemek derinlerde daha mantıklı..
Hayır beni bırakıp giden birisini arama zahmetinde bile bulunmam
Ararım. Sadece biyolojik ailem değildir onlar benim, genetik, epigenetik meseleleri var. Nedir nasıldır öğrenmek beni mutlu eder.
Kaç yaşıma gelirsem geleyim mutlaka ararım. Herşeyin nedenini merak ederim neden istenmedimi öğrenirim öncelikle bunun için ararım.
ararım , bulurum ama tanışmazdım , sadece uzakdan görürdüm o kadar , beni bırakıp giden birisine geri dönecek degilm
Merakıma yenik düşüp araştırırım ama tanışmaya gitmem. Beni neden evlatlık verdiler, onlar istememiş ben mi isticem? O yüzden hayır.
Kesin üşenirdim. Onlar beni aramamış, başka aileye vermiş bir de onları arayıp bulup kendimi niye üzeyim 😅
Ben aramazdım. O yaşıma kadar bakmamışlar anne ve babam bildiklerim bana bakanlardır, yanımda olanlardır.
Düşmem bu yaşa kadar kendime yetmişsem bundan sonrada yeterim
Hic aramam. Belki baska kardeslerim varsa onlari bulmak isterim
Zaten kendimi üvey evlat gibi hissediyorum. Aramaya diye çıkar başka bi yere giderim.
Çok mutlu değildik ama neyse😑
Merak ettiğim için arardım ama halimden memnunum diyip ayrılmazdım bana bakan ailemden 😅
aramam merak bile etmem
hayatım yolunda ise alt üst etmeye gerk yok.
Hayır aramam. Onca yıl yanimda olmayan sonra da olmasın.
Aramam ama merak edebilirdim bulsam da gidip görüşmem
hayır, gerçek ailem olsalardı yanımda olurlardı.
Düşerim ama meraktan sadece, o anki ailemi bırakıp da gitmem
Zerre umrumda olmaz aramam bulaşmam. Olduğum hayatı devam yaşarım.
onlar beni bırakıp gitmiş ararmıyım bilmiyorum, yine de araştırırım ama sırf merakımdan olur.
ararım zengin değillerse sesimi çıkarmam ama :D
Gerek yok. Aile seni dünyaya getiren değil seni yaşatandır bana göre, ararmıydım bilemem belkide sadece kim olduklarını merak edip arardım ama onun dışında bana bakan beni seven kişiler ile yaşar devam ederdim.
25 sene bana bakan kişiler benim annem babam olmuştur belki meraktan ararım görüşmem daha sonra.
İşim gücüm yok 25 seneden sonra veli mi arayacağım bi de :D
Aradım onlara sorularım olurdu onların cevaplandırmalarını isterdim
Bakıp büyüten ailedir, terk eden değil. Arama ihtiyacı duymam. Bir bebeği terk etmek gibi zalimliği düşünen kim olursa olsun, zerre umrumda olmaz.
Ararım büyük ihtimalle ama önce bu durumu kabul etmem lazım
Ben onu öğrendikten sonra kendimi o aileye ait hissetmem ailemi araştırırım ama karşılarına çıkmam
Merak ederim ama kendi ailemden asla vazgeçmem.
Ararım ve bulmaya çalışırım mutlaka
Merak ederdim ya
şuanki düşüncem aramam
Asla araştırmam peşine düşmem.
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?