Bir annem, bir de bi arkadaşımla konuşurken duygularımı saklama gereği duymadım hiç. Hoş, onlarda bir şeylerin ters gittiğini şıp diye anlayan insanlar.
Sivri konuşnak hep dilimin ucundadır ama asla sarfetmem. Bazen çok fazla deneyim insana yük olmaya başlıyor ama insanları ezmemek için çok fazla mücadele veriyorum. Heleki yarım cahil insanlar bildiklerini zannedip iddia ederler ya orada patlamamak için kaçarım ortamdan. Tabiiki mantıklı bir mazeret bildirerek :)
Genelde üzgün falan olduğum zamanlarda pek bozuntuya vermeyip belli etmemeye çalışıyorum. Çünkü insanlar cidden çok acımasız. Zayif noktanızı bulduklar anda sizi ordan yaralamaktan çekinmiyorlar.
Hiç nazlı biri olmadım yanarım yanarım ona yanarım gerçekten. Kendi kendime düşmeyi de kalkmayı da çok iyi biliyorum çünkü insanlar bunu yaptıklarıyla da yapmadıklarıyla da öğretiyor. Güçlü olmak için kalkan şart.
Hayatım boyunca çevremde olan ailem dahil hiç kimse benim düştüğümü kanadigimi görmedi bu yaşa geldim yalnızca bir insan benim en zayıf kırılgan anıma tanık oldu. Onun dışında hiç bir zaman hiç bir yerde duygularımı belli etmedim.