Kabul görmemenin ve sevilmemenin verdiği acı his?

Toplumun içinde dışlanmış, soyutsanmış ve yapayalnız hissediyorum. İçimdeki çaresizlik sanki zamanla hissizliğe bürünüyor. Kendimi insanlara kabul ettirmeye çalıştıkça sanki itilmiş, yok sayılmışım. Ayakta durmaya çalışıyorum. Ne kadar çok beni sevmeseler de. Her şeye rağmen ayaktayım da ama ruh gibi. İçinden duyguları alınmış, hayatta hiçbir şeyden zevk almayan, dışlanmış, ezilmiş biri olarak yaşamıma devam ediyorum. Ailemde bile dışlandığımı hissediyorum. Bir konu olsa herkese görüşü sorulur. Bana sen ne anlarsın diyip geçilir. Sosyal çevremde sankinim diye dışlanırım. İnsanlar üzdüğünü düşünmeden benliğini ezip geçer. Karakterine karşı bir ok fırlatır. Sen zamanla artık kendini sevmeyen, kendini ezen, benliğinden ölesiye nefret eden biri olursun. Kendimi sevmiyorum. İnsanlar da sevmiyor. Deniyorum ama hiçbir yer beni kabul etmiyor. Her yerden kovuluyor benliğim.
Hissiz gizli üyeden herkese iyi geceler.
Kabul görmemenin ve sevilmemenin verdiği acı his?
Cevapla