Hiç sevilmemenin verildiği acı his?

Her çiçek mevsiminde açar demek ki senin mevsimin daha gelmemiş Kardeşim öyle şeyler düşünme tamam haklısın ama çevrene bak illaki ilgi duyan vardır

Kendin ile barışık ol kusurların varsa kendini toplamaya çalış

Kişiliğin nasıl ki insanlar bak bazı tiplerden kaçar

Ee görücü vs gelmiyor mu

Tabi severek konuşmak tanışmak daha makbul ilginç normalde erkekler bu dertten muzdarip diye biliyorum da

Sıkma canını moralini bozma

Sana mesaj atan olursa sohbet muhabbet et aklına yatana mesaj at konuş

Tamam Burdan sohbet muhabbet et

Kardeşim sohbet muhabbet et kafana yatan ile sohbeti ilerlet

Nasip bu nerden çıkacağı belli olmaz

o zaman ortamlara gir

takip et konusalim

spora basla

Evet çünkü eksiklik gerçekten

Bende çok istedim ama olmadı bu yaştan sonra da olmaz zaten geç kaldım artık

33 yaşındayım

Umudum olsa da benim sevgilimin olması ihtimali yok gibi olsaydı bu yaşıma kadar zaten olurdu

Dış görünüş olarak çok zayıfım boyum kilom yetersiz yakışıklı sayılmam ayrıca kişilik olarak çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim asosyalim hiçbir çekiciliğim yok maalesef

Hayır ne dış görünüşüm ne de kişiliğim değişmedi değişmez de zaten yapım böyle benim zayıf cılızım biriyim bu yaşıma kadar hiç kilo alamadım kişilik olarak da içe dönük biriyim bu yaşıma kadar hiç açılamadım çok içime kapanık kaldım maalesef değişmiyor hayatım mahvoldu zaten sadece sevgili konusunda değil her konuda kaybettim ben hayatta

Bu yaştan sonra psikolog bana ne yapacak ki benim sigortam da yok hastaneye almazlar beni hiç gidemiyorum hastaneye zaten gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı hayatı hep kaçırdım gün göremedim mutlu olamadım evden çıkmadan geçip gidiyor ömrüm insanlara imreniyorum hep

Korkuyorum dışardan zamanla iyice eve kapandım dışarı hiç çıkamıyorum senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum gençliğimi evde geçirdim zaten

Ben evden dışarı çıkmayı istiyorum hep istedim zaten senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşıyorum ama istesemde çıkamıyorum gençliğim istemeyerek evde geçti olmuyor yapamıyorum ömrüm evde geçip gidiyor elimden bir şey gelmedi gelmiyor senelerdir mutsuzum hep insanlara imrenerek yaşıyorum

Ben alışamadım açılamadım hep evde durdum senelerce eve kapalı yaşadım zamanla iyice kapattım kendimi senrlerdir çıkamıyorum hayattan dışarıdan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum hiç özgüvenim yok

Psikolog ne yapsın ki çocukluk ve ergenlik kaynaklı bence telafisi yok gibi ben pasif bir yetişkin oldum hayata uyumsuzum kendimi her yönden yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum dışarıdan korkuyorum gençliğim hep eve kapalı geçti çıkabilsem zaten evde durmazdım demekki olmuyor evde yaşlanıyorum maalesef

Ben dışarı çıkamam ya ailem bile çıkaramıyor ben korkuyorum dışardan kendimi dışarıya ait hissetmiyorum ama istemeyerek evde çürüyorum yani hep çıkmak istedim hâlâ istiyorum ama çıkamıyorum çaresizlik içinde yaşlanıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde herşeyden mahrum kaldım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum ama maalesef bunu da aşamıyorum olmuyor

Tedavisi olduğunu sanmıyorum bu başka bir durum bence bilmiyorum Çaresi yok tedavisi yok telafisi yok çocukluğumdan beri şanssızım çünkü kişilik yapım içe dönük çekingen bu yüzden kapanık pasif asosyal özgüvensiz kaldım zamanla kendimi iyice kapattım dışarıya çıkamaz oldum hep evde durmaktan kendimi tamamen kapattım bana her şey imkansız gelmeye başladı artık senelerdir çaresizlik içinde evde sıkılarak insanlara gençlere imrenerek yaşıyorum çoğu şeyin eksikliğini hissederek yaşıyorum gençlik bence sınırlı insan yaşlandıkça bunu hisseddiyor anlıyor şimdi 33 yaşındayım ve düşünüyorum en güzel yaşlar 15 18 20 25 30 falan o yaşlar gençliğim en güzel dönemleriymiş sonradan anladım ve o yaşlarım boşa geçti hiçbir şey yaşamadım görmedim eksik kaldım kendimi tamamlayamadım yaşıtlarım nerde ben nerdeyim hayata çok geç kalmış hissediyorum daha hiçbir şeye sahip olamadım hayatta hiçbir deneyimim tecrübem yok her anlamda pasifim yaşamıyor gibiyim sanki

Keske o kadar kolay olsa ama gerçekten yaşlandıkça herşeye daha da zorlaştı 5 10 15 20 sene önce de istesemde yapamıyordum adım atamıyordum yaş ilerledikçe daha da zorlaştı her şey iyice kapandım benim için kolay değil ki çocukluk ve ergenlik pasif asosyal özgüvensiz kapabik geçti bu yüzden böyleyim en baştan başlamak imkansız gibi bilmiyorum iyice dibe battım artık hayattan bezdim heves istek azaldı gün göremeden mutlu olamadan ölüp gideceğimi düşünüyorum

Psikoloğun faydası olacağını düşünmüyorum zaten imkanım yok sigortam bile hastaneye bile gidemiyorum benle uğraşmaz kimse zaten düzelme şansım pek yok ben bunun farkındayım artık anladım hayatım olmayacak benim maalesef

İnstagram kullanmıyorum ya teşekkür ederim ama gerçekten işe yaramaz ben bunu biliyorum psikolog ne diyecek o da bana dışarı çık falan diyecek ben çıkamayacağım beni kimse anlamaz maalesef ailem bile anlamıyor beni ben böyle gelmiş giderim çocukluğumdan beri böyleyim demekki değişmiyor hiçbir şey mutsuz mutsuz yaşayıp ölürüm

Ben dışarı çıksam da uyumsuz kalırım pasif kalırım sessiz kalırım insanlardan utanırım çekinirim özgüvenim olmaz dışarda kendimi özgür hissedemem eve gelmek isterdim hemen

Burada kendimi yazarak ifade edebiliyorum ama gerçekte böyle konuşamam senle

Ankara . Zamanla daha da kötü içime kapandım ama zamanla da aşamadım maalesef

Ben müzisyen olmak isterdim bağlama çalmayı kendim öğrendim eğer zamanında kursa falan gitseydim belki iyi bir müzisyen olurdum ama utangaçlıktan yapamadım hiçbir şey maalesef gerçi maddi imkanım da hep yetersizdi açılmak için hiç imkanım olmadı okula askere gittim açılamadım zaten bilmiyorum böyle kaldım gençliğim hep eve kapalı geçti içime kapanık kaldım

Utangaç çekingen biriyim maalesef ben başvurmaya bile utanıyorum bir şeylere yani kolay değil benim için sana basit gelebilir ama bana hiç basit falan gelmiyor utangaçlık yüzünden hiçbir şey yapamadım yaşayamadım

Hayata geç kaldım iyide yaşım 33 bu yaştan sonra neye yarar gençliğim böyle geçti gitti utangaç olduğum için çok şanssızım maalesef bu utangaçlık çekingenlik geçmez ben artık anladım

Bilmiyorum ben kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum gençliğimin en güzel yaşları eve kapalı yalnız asosyal geçti istediğim hiçbir şey yapamadım yaşayamadım her şey içimde kaldı

Evet var ama aklım hâlâ geçmişimde yani ne biliyim çocukluğumu saymıyorum ama ergenliğimden itibaren yani 12 13 yaşlarından sonra diğerleri gibi olamadım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim kız arkadaşım bile olmadı gençliğim hep evde geçti senelerce eve kapalı yaşadım hayatı hep kaçırdım hiç yaşayamadım çok şey kaldı içimde yaşamak istediğim hiçbir şey yaşayamadım en güzel yaşlarımı evde geçirdim dışardan bile mahrum yaşadım çok eksik kaldım maalesef

Sağ ol gençlik bir kere geliyor bir kere yaşanıyor ben pişmanım keşkelerle yaşıyorum gençliğimi hiç yaşayamadığım için herkes 18 20 li yaşlarda neler yaşıyor ben hiçbir şey yaşayamadım ki hiçbir yaşanmışlığım yok anılarım yok gerçekten yazık oldu gençliğime çok acı çekiyorum senelerdir ağlıyorum için yanıyor hep insanlara gençlere imrenerek geçti yıllarım hâlâ aynıyım hiçbir adım atamıyorum böylece geçip gidiyor ömrüm

Keşke çıkabilsem ama sanmıyorum çıkabileceğimi iyi geceler sana

Bakalım gündüz olsunda neyse iyi geceler bende yatıyorum

daha çok gençsin takma buna kendine bak spor yap kiloluysan bakımlı ol pozitif ol illa olur

belki soğuk birisin sert bakısların var

mst at konusalım

Kafandakileri boş ver dışarıya açıl kimseyi takma

Ondan uzaklaş kendi ortamını kur özgüven gelir kendine

Bu yüzden öyle hissediyosun o kimki yanında ezik olasın sktret onu tekmeyi bas başka ortamlar bul