Öğüt ve tavisyede bulunur musunuz?

Öğüt demeyeyim de naçizane bir tavisyede bulunabilirim. Çünkü öğüt vermek bana pek hoş ve doğru gelmiyor. 'Şibumi' adlı kitapta da bunla ilgili bir söz geçiyordu. "Öğütler ancak öğüt verene yararlıdır. O da, vicdanındaki yükü hafiflettiği için."


O zaman benden sana naçizane bir tavsiye: İçindeki çocuğu asla kaybetme. Çünkü yanında kim varsa gidebilir, sana mutluluk veren ne varsa bir süre sonra seni üzebilir. Ama içindeki çocuk seninle sevinir ve sen üzüldüğünde ' Beni unuttun mu? Bak ben buradayım. Hadi gel birlikte oyun oynayalım.' diyip yeniden gülümsemeni sağlayabilir. Herkes gider o kalır. Tıpkı gerçek bir çocuğun masumiyeti gibi, içinde kaçıp sığınabileceğin birisidir o. ' Her şeyi yaşadım ama olsun, hâlâ mutluyum' diyebilmenin temelidir. Sana gülmeyi hatırlatır, kendinle barışık olmayı ve her saniyeden kendine yaşamak için bir sebep üretebileceğini gösterir. Kendini, susacagi, konuşacağı zamanı çok iyi bilir. Bazen bir balon görünce hatırlatır kendini, bazen sen üzülünce. Ve o anlarda onun dışarı çıkıp sana yol göstermesine izin ver. Çünkü hayat kurallarla, işlerle, bıkkınlıklarla yaşamak için fazla kısa. Ve en önemlisi mutlu olmanıza izin verin. Çünkü bu hayat senin ve hayatta her şey insanlar için🎈


🌺