Hayatımın geri kalanını yalnız geçirmek istemem, ama birisi beni olduğum gibi kabullenir mi ki?

Ben fazla konuşmayı sevmem sosyal de değilimdir

Depresif değilim evcil hayvanlarımla ilgilenirim güneşli havada balkona çıkar muhabbet kuşumla dışarıyı seyrederiz

Köpeğimde var ama onunla bile anlaşırken fazla konuşmam el işaretleri ile anlaşırız
Elimden geldiğinde sokak hayvanlarına bakarım

Yani insanlarla konuşabiliyorum ama sadece hoşlanmıyorum herkes bir şey düşünüyor sonrasını düşünüyor ve bundan sıkılıyorum

Birisi benimle olduğu zaman ben onun hakkında hiçbir şey düşünmem yarın ne olacağını da düşünmem

Oturur çay içeriz fazla konuşmadan

Bilmiyorum hayatın akışına katılamadım ben durgun yaşıyorum

Kendimi şu farklı nokta gibi hissediyorum insanların arasında

………………………………………..…….……………..
……………………………•………..…….………………
………………………………………..…….………………
Güncellemeler
+1 yıl
Yani fazla bir şeylere takılmam ve rahatımdır param mı yok umurumda olmuyor doğa var misal atıyorum birisi ile beraber yolumuzu kaybettik ve eve uzağızdır ben takmam ve gel şurada uyuyalım derim yolda giderken çöpe atılmış ama kullanılacak bir şey görürsem çekinmeden alırım ikinci el giyinirim bazen ise marka giyinirim ama takıntılı değilim kumaş kumaştır kafasındayım eşya eşyadır bir gün öleceğiz ne önemi var beni en mutlu eden şey bir çayırda oturmak veya yürümek o mavi gökyüzünün altında
Hayatımın geri kalanını yalnız geçirmek istemem, ama birisi beni olduğum gibi kabullenir mi ki?
Cevapla