Travma sebebim?

Benim yaşıtım olan genç kızlar hayata erkenden atılıp geniş bir tanıdık çevresi yeterince bilgi yol yordam sahibi olan, erkenden evlenip yuvasini kuran insanlarken ben ezik gibi yaşayıp gidiyorum. Bütün gün uykulu, işime odaklanamadığım için sürekli yanlış iş gönderen ruh gibi bir şey oldum. Özellikle eski işyerinde çeşitli gizliden ya da açıktan hakaretlere maruz kalınca daha da içime kapandım ve hakkımı aramak benim için çok zorlaştı. Özellikle bir kızın nefretini üzerime çektim. ( Ne zaman aklıma gelse ağlayacak gibi oluyorum, bir insan bir insandan neden bu kadar nefret eder?) İnsanlardan korkup kaçıyorum ama ne zaman onlara yaklaşsam yeniden kapana kısılmış gibi hissediyorum. Geçmişimde yaptığım her anlık hatalar gözümün önüne geliyor ve ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Kendime bile soğudum. Yaşayan bir ölü gibiyim. Ailemin herşeye ama herşeye karşı çıkması, eğer onların tek bir sözünden çıkarsam beni adeta linç etmeleri, babamla 7/24 aynı ortamda bulunmamız hasebiyle bana daima baskı uygulaması artık bıktımmmm
Travma sebebim?
Cevapla