Çok mutsuzum ve bittim?

Olaylar şöyle başladı. Ben zaten çocukken de adam gibi biri değildim. Kendimi bir şey sanırdım, herkesten farklı olmak isterdim hala öyle, herkes benimle dalga geçerdi özürlü falan derdi okulda herkesi kızdırırdım rahatsız ederdim dışlandığım için oluyordu bu sanırım. Hayallerde düşüncelerde yaşardım. 1 sene önce falan sosyal fobim olduğundan şüphelenmeye başladım psikoloğa da gittim ama hiç bir konuda işime yaramadı. Şimdi lisedeyim ve çok sessizim. Hiç arkadaşım yok, olanların da beni istemediğini fark ettim ve ilişkimi kestim. Her yerde insanlar benimle dalga geçiyor, görünce mal diyorlar ama benim duymayacağım şekilde. Hiç çevrem olmadığı için büyük bir eksiklik hissediyorum. Neden çevrem olmadığını da az çok tahmin edebiliyorsunuzdur. Çünkü adam gibi davranmıyordum, yine şebek gibi hareketler yapıyordum ve beğenilerini almak için cesaret gerektiren daha doğrusu öz saygısızlık gerektiren saçma hareketlerde bulunuyordum. Sokak ortasında "Twerk!" diye bağırmak gibi. Böyle bir insan olduğum için geçmişim iğrençti, baksana diğer insanlara diye düşünüyorum bazen. O kadar yılı boşa harcamış gibi hissediyorum. Y*RRAK gibi dolanıyorum ortalıkta okuldan eve evden okula. Ha bir de çok zayıf olduğum için spor salonuna gidiyorum onu da ekleyim. Belki de her şey zayıf olduğum için. Bilmiyorum. Utanıyorum her şeyden. Neyse sona gelelim, ana sorunlar bunlar:
Geçmişe takılıp kalıp ah keşke şöyle yapsaydım bunu yapmasaydım diye düşünüp duruyorum. Geçmişimin böyle kötü geçmesi benim için büyük bir sorun değil aslında. İnanılmaz gıcık olduğum bir akrabam var. Ya onun yüzünden olduysa diye kafaya takıyorum. Eğer onun yüzünden olmadığından emin olsam sıkıntı etmeyeceğim. Bir de hiç arkadaşım yok, bunun böyle olması beni diğer akranlarımın arasında büyük eksik hissettiriyor ve mutsuz oluyorum. Yardım... çok bıktım... zar zor yaşıyorum...