Ne yapılabilir böyle durumda?

Çocukluğumdan beri sırf dışa dönük değilim diye, diğerleri gibi gezmeyi tozmayı ya da sosyal ortamlarda bulunmayı kendimle olmaya göre daha çok tercih etmiyorum diye sorunlu etiketi yapıştırıldı üstüme. Bunu başta ailem yaptı. Sonra herkes...

Sürekli kalabalık ortamların içine attılar değişmem için. Baktılar bu kız her şeye rağmen yine kendi halinde biz bunu iyice zorlayalım belki düzelir deyip ısrarla sosyal aktivitelere gönderdiler. Tabi bu bende gittikçe baskı oluşturmaya başladı. Sosyalleşmeliyim baskısı üstümde olduğu için ailemin beklediği performansı hiçbir zaman göstermedim. Çünkü bir şeye endişeyle başlarsanız o öyle devam eder. Hayatım kaygılarla endişelerle geçti resmen. Ortamlardaki yetersiz performansım yüzünden kendimden de kalabalıktan da iyice nefret ettim. Tabi ki bu büyüdü büyüdü ve fobiye dönüştü. Hatta beraberinde birçok psikolojik rahatsızlığı da getirdi. Ve şu an berbat bir haldeyim. Artık her şeye karşı bir fobim var. Kalabalık, insanlar, hayat...

Biliyorum içe dönüklerin böyle fobileri yoktur ama zamanında içe dönüklüğüme hastalıkmış gibi davranmasalardı, beni de böyle kabul edip hayatlarına baksalardı bu kadar sorunlu bir tip olmazdım diye düşünüyorum. Elbette kimseyi suçlamıyorum kimse böyle yabani, hayatsız, ruhsuz biri olmamı istemezdi ama işte.. O kadar acınası bir haldeyim ki.. Ve bu o kadar ağrıma gidiyor ki.. Ama artık iş bende. Kendi kendimi yetiştirme zamanım geldi geçiyor. Fakat sorun şu ki nasıl düzeleceğime dair hiçbir fikrim yok. Umutsuz vaka gibi hissediyorum kendimi. Sağlıklı bir psikoloji için nerden başlamalıyım?