Yalnızım diye bana acıyarak bakan insanları önemsememek için ne yapmalıyım?

soruda yazdığım gibi, uzun zamandır yalnızım. hiç arkadaşım yok. okulda tek başıma oturur, tenefüslerde kendi halimde takılırım. öğretmenlerin, çevremdeki herkes için görünmez gibiyim. yalnızlık benim seçimim değildi. ama zamanla alıştım. kendimle vakit geçirmeyi ve kendime yetebilmeyi öğrendim. en ufak şeyden bile mutlu olabiliyorum artık. ama sorun hayatımla zerre ilgisi olmayan insanların bana acıması. sanki kendi hayatları mükemmelmiş gibi bana iğrenç gözlerle bakmaları zoruma gidiyor. bazen ailem bile dalga geçiyor. o kadar saçma ki sinir krizi geçirmemek için zor tutuyorum kendimi. insanları görmezden gelmeye çalışsam da bir şekilde kendimi fazlalık gibi hissediyorum. sadece bu sıkışmışlık duygusundan kurtulmak istiyorum..